Boom's Di@ry

สุขสันต์วาเลนไทน์ เย้

มาแบบเลทๆ จริงๆฟิคนี้มันควรลงก่อน แต่เอาน่ะ ถือว่าอย่างน้อยก็ลงทันวาเลนไทน์ เอริ้ววว

ไม่รู้จะเรียกแนวไหน หวานไม่หวาน อ่านเอาเองละกัน

เชิญทัศนา

Credit โครงการ : http://cubicschool.exteen.com

แขกรับเชิญ : ฟ้าเทียน ธูป พ่อธูป

                 ...9 กุมภาพันธ์...

                วันนี้ก็ไม่ต่างกับอีกหลายวันที่บ้านของผมจะต้องต้อนรับแขก...แขกที่เหมือนไม่ใช่แขก เพราะทุกครั้งที่เธอมา มันก็มักเกิดคำถามขึ้นในใจผมว่านี่ตกลงบ้านมันของใครกัน... ถึงอย่างนั้นก็เถอะ ความคิดพวกนี้มักจะถูกปล่อยผ่านไปอย่างรวดเร็ว เพราะทันทีที่มันเกิดขึ้น คำแนะนำของพ่อก็มักจะลอยวาบขึ้นมา

                ‘รักยาวให้บั่น รักสั้นให้ต่อนะลูก'

                ฟังดูแหม่งๆ แต่ผมก็ว่าฟังไว้มันน่าจะมีแต่ได้มากกว่าเสีย

                ผมเอื้อมมือไปเปิดตู้เย็น ข้าวของในนั้นจัดเรียงไว้อย่างเป็นระเบียบ ต้องขอบคุณนิสัยนี้ของพ่อเพราะมันทำให้เราหยิบจับอะไรได้ง่าย และผมก็รับนิสัยนี้มาอย่างเต็มใจ

                เค้กชอกโกแลตและนมสดที่ซื้อจากร้านโปรดของฟ้าถูกหยิบออกมาจัดเรียงบนโต๊ะ ของพวกนี้ก็ไม่เคยห่างหายไปจากตู้เย็นนับตั้งแต่ครอบครัวเราได้รู้จักเธอ บางครั้งพ่อเป็นคนซื้อ บางครั้งผมก็ซื้อ เหตุผลที่พ่อซื้อเป็นเพราะความพอใจที่จะเป็นผู้ให้...ส่วนผม ที่ซื้อเพราะถ้าไม่มีให้เธอตอนอยากได้ เธอก็จะทวง จนสุดท้ายผมก็ต้องออกไปซื้ออยู่ดี ซึ่งในเมื่อสุดท้ายแล้วผลมันไม่มีอะไรต่าง ผมก็ไม่รู้จะหาเรื่องให้ตัวเองต้องฟังเสียงบ่นทำไม

                "ขนมวางตรงนี้นะฟ้า"

                ผมส่งเสียงเรียกเพื่อเตือนให้รู้ว่าของกินมาวางอยู่ตรงหน้าแล้ว ที่ต้องทำอย่างนี้เพราะเมื่อไรที่ฟ้าตั้งสมาธิกับอะไร(อะไรที่ว่ามักไม่หลีกไปไกลจากสรรพสิ่งสีม่วงในมือเธอ) เธอจะไม่สนใจสิ่งรอบข้างเลย และผมก็ไม่อยากให้เค้กและนมหายเย็นเสียหมด

                "ขอบใจ"

                ฟ้าพูดเบาๆหลังจากปิดสมุดดังฉับ ผมรู้สึกว่าตัวเองกระตุกยิ้มเมื่อเห็นสายตาเธอที่จ้องขนมตรงหน้า เมื่อปลงกับความเอาแต่ใจของเธอได้แล้วผมก็รู้สึกเหมือนได้เลี้ยงแมวสักตัว...แมวสีม่วงที่บูชาชอกโกแลตเป็นเทพเจ้า

                แต่แล้วรอยยิ้มผมก็หายวับ เมื่อเห็นมือขาวๆแบออกมา แล้วกระดิกสองสามที

                "อะไรอีกล่ะ"

                "ของขวัญ"

                ของขวัญอะไรวะ  

                "วันเกิดเธอมัน 29 มีนาไม่ใช่เหรอ" นี่จะทวงล่วงหน้ากันเป็นเดือนๆเลยรึ

                พอผมตอบไปแบบนั้น เธอก็ส่งสายตาเหยียดหยามมาให้สุดฤทธิ์...นี่ผมเคยเล่าไปรึยังนะ ว่าเธอมีสายตาแบบพิเศษสองอย่าง อย่างแรกสามาถมองผู้ชายทุกคนในโลกให้เป็นเกย์ได้ อย่างที่สองคือทำให้คนถูกมองรู้สึกว่าตัวเองเป็นไอ้งั่ง

                และตอนนี้ผมคงเป็นเกย์ที่ไอคิวต่ำที่สุดคนหนึ่ง(ในสายตาเธอ)

                "ลองตรองดูให้ดีสิยะว่าช่วงนี้มันมีวันสำคัญอะไร" ฟ้าพูดพร้อมกับหรี่ตาบอกด้วยภาษาสายตาว่า...แค่นี้ก็ต้องให้บอก

                เธอบอกให้ตรองผมก็เลยตรอง...วันสำคัญ...วันนี้มันวันที่เท่าไหร่นะ

                ผมชำเลืองดูปฏิทินข้างฝา ซึ่งมีตัวเลขบอกไว้อย่างตัวเป้งว่า...9 กุมภาพันธ์

                แล้วผมก็ถึงบางอ้อ

                "ตอนนี้ที่บ้านมีแต่ธูปกับเทียน ขาดแต่ดอกไม้ เอาไว้พรุ่งนี้ละกันจะได้ซื้อมาให้ครบชุด" รวมจบครบเซตแล้วถือตรงไปวัด ก็เวียนเทียนได้ครบรอบพอดี

                "ฉันหมายถึงวาเลนไทน์ย่ะไม่ใช่มาฆบูชา!"

                เธอเอ็ดเสียงแหลม ผมหัวเราะหึๆ...ก็เมื่อกี้ส่งสายตามาว่าผมโง่ ผมก็เลยตอบแบบโง่ๆ เพราะผมไม่ใช่พวกโง่แล้วอวดฉลาด

                "ไม่ต้องมาทำเป็นหัวเราะ"

                เสียงข่มขู่ของเธอไม่ได้เป็นต้นเหตุให้ผมหยุดขำ เพียงแต่ผมคิดว่าเลิกหัวเราะแล้วเปลี่ยนมาเลิกคิ้วใส่มันสะใจกว่า

                "ตกลงจะให้ไม่ให้...ฉันหมายถึงชอกโกแลตย่ะ"

                ฟ้ารีบเจาะจงท้ายประโยคทันทีเพราะคงเดาไว้ว่าจะโดนแถอีกรอบ

                ผมฟังคำขอ(?)ของเธอ จากนั้นก็จ้องเค้กในจาน กลับมาสบตาฟ้าอีกรอบ แล้วก็โดนสวนทันควัน

                "เค้กนี่ไม่เกี่ยว เพราะพ่อนายเป็นคนซื้อ และนี่ไม่ใช่เค้กวาเลนไทน์"

                มีงี้ด้วยว่ะ...

                "ชอกโกแลตนี่...ถ้าจะให้" ผมพูดเนิบๆ "คนให้มันต้องเป็นเธอไม่ใช่เหรอ"

                "ธรรมเนียมนั่นใครกำหนดยะ ไม่คำนึงถึงสิทธิสตรีบ้างเลย"

                เธอเลยแก้แค้นด้วยการจับผู้ชายให้เป็นเกย์ทั้งโลกงั้นสิ...ผมคิดแบบนี้แหละ แต่ไม่กล้าพูดออกไป เพราะถ้าเกิดเธอตอบว่าใช่ ผมคงไปไม่เป็นล่ะ

                "สรุปว่าจะให้ไม่ให้ยะ"

                เธอหรี่ตาข่มขู่

               คำถามนั้นไม่มีคำตอบ...ผมทำเพียงแค่ยักไหล่แล้วหันหลังเพื่อเดินกลับเข้าไปในครัว มีความสุขกับการทำหูทวนลมเสียงบ่นอุบที่พอจับใจความได้ประมาณ...เกะที่มันให้ชอกโตแลตเมะนี่มันไม่ใช่ผู้ชายเหรอ...หรือว่า...ถ้าเป็นเมะในนิยาย ป่านนี้รีบกุลีกุจอหาของมาให้แล้ว...

               และเธอก็คงจะบ่นอย่างนี้อีกพักใหญ่ ถ้าไม่ต้องหยุดไปเพราะเห็นผมเดินกลับออกมาจากครัว พร้อมของที่อยู่ในมือ

                ฟ้ามองของนั้นตาค้าง เงยขึ้นมามองหน้าผม แล้วก็จ้องกลับไปมองมันใหม่อีกรอบ

                ไม่แปลกใจหรอกที่เธอจะเหวอขนาดนั้น เพราะของในมือผมมันคือ

                ...ดอกกุหลาบขาวช่อใหญ่...

                ช็อคล่ะสิ

                ด้านหลังโซฟาที่เธอนั่งอยู่เป็นกระจกเงา หันหน้าตรงกับจุดที่ผมยืนพอดี ผมก็เลยได้เห็นทั้งสีหน้าฟ้าและสีหน้าของตัวเองขณะที่วางดอกไม้ช่อนั้นลงในมือเธอ

                "ของขวัญน่ะ...ถ้าคิดจะให้ ไม่ต้องรอให้ถึงวาไลนไทน์หรอก" ผมพูดช้าๆ

                "เพราะฉะนั้น...กุหลาบชาวช่อนี้"

                ประโยคนั้นจบลง...เราสองคนเงียบไปนาน

                เมื่อมองดูสีหน้าอิหลักอิเหลื่อปนสยองของเธอ...ผมก็รู้ว่าตัวเองกระตุกยิ้ม

                แล้วก็เอ่ยประโยคถัดไป

                "เอาไปปักแจกันให้ที"

                กุหลาบขาวช่อนั้น พ่อผมเป็นคนซื้อเอง

                เป็นที่รู้กันของชาวบ้านร้านตลาด ว่าพ่อผมมักจะแวะเวียนซื้อดอกไม้ หรือของที่ดูแล้วไม่น่าจะเป็นของผู้ชายเสมอ...ในทีแรกก็มีข่าวลือหนาหูว่าพ่อเล็งจีบสาวใหม่ไปจนกระทั่งอยากเปลี่ยนเพศตัวเอง หากพอเวลาผ่านไปคำตอบก็ค่อยๆถูกเผยออกมา

                ดอกไม้ทุกดอก รวมทั้งของขวัญทุกอย่าง เป็นของที่พ่อซื้อให้แม่ทั้งนั้น

                หลายครั้งผมเคยนึกอยากถาม เพราะรู้ทั้งรู้ว่าแม่สัมผัสสิ่งของเหล่านั้นไม่ได้แล้ว ทำไมพ่อถึงยังเลือกที่จะให้...แต่ผมก็ไม่เคยพูดออกไป เนื่องจากพอรู้ว่าพ่อทำไปด้วยความพอใจ เพียงแต่ผมไม่ค่อยเข้าใจเหตุผลลึกซึ้งสักเท่าใดนัก

                และผมก็มีความเชื่ออีกอย่างหนึ่งว่า นี่เป็นเรื่องที่ผมคงต้องทำความเข้าใจด้วยตัวเอง

                แต่ดูท่าวันนั้นคงยังอีกห่างไกลล่ะมั้ง...

                เสียงฟึดฟัดที่ดังมาจากในห้องนั่งเล่นเป็นเครื่องยืนยันได้อย่างดี

                "ไปแกล้งเขาอีก"

                ผมได้ยินเสียงทุ้มกลั้วหัวเราะเมื่อกลับเข้ามาในครัวอีกครั้ง ซึ่งไม่ต้องเดาว่ามาจากใคร เพราะในบ้านนี้มีผู้ชายอยู่สองคน และตอนนี้ผมไม่ได้หัวเราะ ดังนั้นเสียงต้องมาจากพ่อแน่นอน

                และก็เดาไม่ผิดเลย พ่อกำลังหัวเราะ รวมทั้งส่งสายตารู้ทันมาให้  

                "เทียนเขาอยากได้ ก็ตามใจเขาหน่อย...อย่าแกล้งเขานักสิ"

                คำพูดนี้ตามคาด

                "เดี๋ยวก็เคยตัวหรอกครับ"

                "มาพูดเอาป่านนี้ ไม่สายไปหน่อยเหรอลูก"

                อื่ม สะอึกดีจริงๆ

                โดยย้อนแบบนี้ผมก็ไม่รู้จะทำไงนอกจากกลอกตา...อยากเถียงชะมัดว่าพ่อนั่นแหละตัวดี แต่ในฐานะผู้สมรู้ร่วมคิด ผมก็คิดว่าควรสงบปากสงบคำไว้จะดีกว่า

                "แล้วเทียนเขาก็ไม่ได้ทวงเสียเที่ยวไม่ใช่เหรอ"

                พ่อพูดยิ้มๆ พลางพยักเพยิดไปยังคนที่กำลัง"จัดดอกไม้" ในห้องนั่งเล่น...ผมมองภาพนี้แล้วก็คิดว่ามันรู้สึกแปลกดีไม่หยอก ภาพพ่อตัวเองแนะเรื่องจีบสาวไป ล้างจานไปเนี่ย

                แต่ก็เอาเถอะ ที่พ่อว่ามามันก็จริง...ฟ้าเขาก็ไม่ได้ทวงเสียเที่ยวหรอก

                อีกสักพักก็คงรู้ตัวแล้วมั้ง

                "นี่นายธูป มานี่หน่อยสิยะ"

                นั่นไงไม่ทันขาดคำ...แม่เจ้าประคุณก็ส่งเสียงเรียกจนได้ แบบนี้อายุยืนแน่ๆ

                ผมเตรียมตัวเตรียมใจ ถอนหายใจ จากนั้นก็เตรียมตัวหันหลังเพื่อกลับไปเผชิญหน้ากับชะตากรรม หากเสียงของพ่อก็หยุดผมไว้เสียก่อน

                "ธูป"

                "ครับ"

                พ่อวางของในมือลง หันมาสบตากับผม รอยยิ้มยังอยู่บนใบหน้าอย่างเดิม แต่เป็นรอยยิ้มที่ถ้าผมเลือกได้ ผมก็ไม่อยากให้พ่อรู้จักมันเอาเสียเลย

                "เรามีเวลาลังเลได้ทั้งชีวิต...แต่คนที่เราจะทำดีด้วย อาจไม่ได้อยู่กับเรานานขนาดนั้นหรอกนะลูก"

                ...บางครั้งผมก็ว่า เหตุผลของพ่อ มันเป็นความจริง แต่ก็ยากที่จะฟังเสียเหลือเกิน...

                ผมก้าวออกจากครัวกลับมายังห้องนั่งเล่น มองไปบนโต๊ะซึ่งอยู่ใกล้กับโซฟาก็เห็นแจกันอันหนึ่งวางอยู่ แต่คราวนี้ไม่ใช่แจกันเปล่า หากมีมีดอกกุหลาบขาวจัดวางเรียงอย่างสวยงาม แสดงให้เห็นว่าคนทำมีฝีมือและความตั้งใจพอควร ถึงแม้ว่าจะฟึดฟัดตอนถูกบอกให้ทำก็เถอะ

                ฟ้านั่งอยู่บนโซฟาใกล้ๆ ในมือยังถือกุหลาบอีกสองสามดอก รวมทั้งกรรไกรตัดแต่ง เมื่อผมเดินเข้าไปใกล้อีกนิด เธอก็หันมามองอย่างเอาเรื่อง หากเมื่อเราสบตากัน ผมก็ทันสังเกตว่าแววตาเธอแปรไปวูบหนึ่ง แต่เพียงไม่นานก็กลับมาเป็นสายตาเอาเรื่องอีกครั้ง

                "เป็นอะไรของนายอีกล่ะ"

                "อากาศมันร้อน"

                ผมตอบแกนๆ รู้ว่าเธอไม่เชื่อหรอก แต่ก็ไม่คิดจะพูดอะไรไปนอกจากนี้

                "เฮอะ"

                เธอส่งเสียงพลางคว้ากรรไกรตัดใบกุหลาบอย่างเอาเป็นเอาตาย เห็นแล้วเสียวไส้ แต่นั่นก็เป็นกริยาที่ดูแล้วคล่องแคล่วมากกว่าประชดประชัน อย่างน้อยผมก็ไม่เห็นว่ามีกุหลาบดอกไหนช้ำ

                อืม ว่าถึงกุหลาบ...เข้าเรื่องเลยดีกว่า

                "แล้วเรียกมานี่ มีอะไร"

                ผมถามทั้งๆที่รู้คำตอบอยู่แล้ว

                "ตกลงนายจะให้ฉันทำยังไงกับกุหลาบพวกนี้กันแน่"

                "ก็ทำอย่างที่เธอทำนั่นแหละ จัดสวยดีออกนี่"

                เธอว่าพลางชูกุหลาบสีแดงเพียงดอกเดียวในช่อขึ้นมา

                "แล้วดอกนี้ล่ะ จะให้ปักไปด้วยเรอะ ทั้งแจกันมันสีขาว จะปักดอกเดียวมันก็ออกประหลาด...สรุปของพวกนี้นายหรือพ่อนายเป็นคนซื้อกันแน่ แต่ให้เดานะ ทำอะไรไร้รสนิยมพรรค์นี้ต้องไม่ใช่คุณพ่อแน่ๆ"

                อื้อหืม วิพากษ์วิจารณ์ได้เป็นฉากๆ แถมยังมีเหน็บได้อีกแน่ะ

                "ก็ไม่อะไรหรอก ทำอย่างที่บอกไปนั่นแหละ...เอากุหลาบขาวปักแจกัน" ผมตอบเนิบๆ

                "แล้วดอกนี้?"

                "ดอกนั้น..."

                ผมมองของในมือเธอแล้วกระตุกยิ้ม

                "ไม่ได้เอาไว้ปักแจกัน"

                "เอ๊ะ"

                มือที่กำลังจัดดอกไม้อยู่ชะงักกึก ฟ้ามองกุหลาบในมือเธอ เงยขึ้นมามองหน้าผม ย้อนกลับลงไปมองของในมืออีกรอบ จากนั้นก็กลับมาจ้องหน้าผมเป็นรอบสุดท้าย ราวกับจะเค้นหาคำตอบว่าตกลงผมหมายความว่ายังไง

                แล้วผมก็ช่วยยืนยันคำตอบ...ทั้งของเธอ แล้วก็ของตัวเองด้วย       

                ...ทำไมพ่อถึงให้ของขวัญแม่...พอเห็นสีหน้าเธอแบบนี้ ผมก็ว่าผมพอจะเข้าใจมากขึ้นอีกเล็กน้อยล่ะมั้ง...

                 "ก็บอกแล้วไง ว่าถ้าคิดจะให้ ไม่ต้องรอให้ถึงวาเลนไทน์หรอก"

++++++++++++++++++++

 รุก + แก้แค้นจากคราวปีใหม่ไปได้หนึ่งดอก(หนึ่งดอกจริงๆ)

สรุป

- ฟ้าเทียนมานั่งเล่นบ้านธูปอย่างเดิม

- ทวงของขวัญวันวาเลนไทน์ที่จะถึง (จริงๆเธอก็เรียกร้องทุกสิ่งทุกอย่างในโลกอยู่แล้ว)

- วันนั้นเป็นวันที่ 9 กุมภา ยังไม่ถึงวันวาเลนไทน์

- ธูปเอากุหลาบขาวมาให้

- แต่ปรากฏว่าเป็นของพ่อธูปซื้อให้แม่ และวานให้ฟ้าเทียนปักแจกัน

- ทำไปด้วยความเกรียนล้วนๆ(หรือกลบเกลื่อนบางอย่าง หึหึ)

- และสุดท้ายแล้ว ก็มีดอกไม้ดอกนึง ที่ไม่ใช่ของพ่อธูปซื้อให้แม่

- หึหึ

- ว่าไปไม่รู้จะจัดเป็น MS หรือ SS คือ เรื่องของสองคนนี้มันก็เรียบเรื่อยอยู่แล้ว

- ธูปจีบฟ้าแบบนิ่งเนียนแล้ว แ่ต่จริงๆพี่แกก็ไม่ได้สักแต่จะเนียนอย่างเดียว มีหน้าด้านบ้างเป็นครั้งคราว

แอบสด...เกือบๆจะเผา รู้สึกช่วงนี้มือตก แต่ยังไงก็ตั้งใจหนอ

แฮปปี้วาเไลนไทน์ทุกท่าน มีความสุขมากๆนะคะ