Boom's Di@ry

ตอนแรกว่าจะเก็บมาแก้ เพราะตอนที่เขียนเขียนด้วยจิตไม่ปกติ

แต่คิดไปคิดมา ก็รู้สึกว่า ฟ้าเทียนคงจะคิดแบบนี้แหละ ก็เลยตัดสินใจเอามาลงอีกรอบ (ขอโทษครูเคนด้วยนะคะที่ต้องให้แก้ลิงค์ไปมา)

และแถม ใส่เรื่องราวไปให้อีกหน่อยแล้วกันเด้อ ไม่ได้มีอะไรสำคัญอะไร แค่อยากลองเขียนผู้หญิงๆเขาคุยกันดูบ้าง โนพอยน์พิกล แต่ก็อยากเขียนแฮะ 555+

เชิญทัศนา

Credit โครงการ : http://cubicschool.exteen.com

แขกรับเชิญ : ฟ้าเทียน ฟ้าเหมือนฝัน

ขอให้เป็นว่า การบ้านนี้ตอนส่งต้องมีลงชื่อ ฟ้าเทียนเลยฝากคนมาส่งไม่ได้หนอ

(คือเพิ่งคิดได้ว่าเธอคงไม่มาส่งเอง หลังจากเขียนฟิคไปแร้ว ม่าย 555+)

                "มาส่งการบ้านแนะแนวหรือจ๊ะ"

                เสียงนั้นทำให้ฉันหยุดเดิน เืมื่อหันไปมองจึงพบว่าเหมือนฝันเป็นคนทักทาย เธอยิ้มน้อยๆ ในมือมีกระดาษอยู่แผ่นหนึ่ง ซึ่งไม่ช้าก็คงจะมีที่หมายเดียวกันกับของในมือฉัน คือถูกหย่อนลงในกล่องกระดาษซึ่งตั้งอยู่หน้าห้องของอาจารย์อนิวรรต

                ถ้ากับใครบางคนฉันคงตอบไปว่า "การบ้านที่จะต้องส่งหน้าห้องนี้มันมีกี่ชิ้นกันล่ะ"

                แต่เพราะเธอไม่ใช่คนๆนั้น ฉันจึงเอ่ยเพียงแค่    

                "ก็เหมือนเธอนั่นล่ะ"

                เธอยิ้มให้ฉันอีกครั้ง จากนั้นเราก็ได้ข้อตกลงโดยไร้เสียงว่าจะเดินไปยังห้องแนะแนวพร้อมกัน

                เวลาพักยังเหลืออีกมากนัก เราจึงก้าวไปตามทางอย่างไม่เร่งร้อน ฉันเหลือบมองคนข้างตัว แลดูสีหน้าของเธอ และจากนั้นฉันก็ได้รู้ว่า นอกจากชื่อเล่นเราจะเหมือนกัน เธอก็คงชอบบรรยากาศที่โรงเรียนนี้ไม่ต่างกับฉันทีเดียว

                "เธอเชื่อว่าความรักมีจริงหรือเปล่า"

                เหมือนฝันเป็นคนเริ่มกล่าวทำลายความเงียบ ผิดจากวิสัยเธอไปสักหน่อย แต่เนื้อหาคำถามนั้นไม่ผิดจากที่คาดไว้เท่าไรนัก

                ฉันเรียบเรียงความคิดในหัว  ก่อนจะตอบออกไปว่า

                "ทีแรก...ฉันคิดว่าเธอจะถามฉันว่าความรักคืออะไรเสียอีก"

                เธอยิ้มให้คำตอบซึ่งเป็นคำถามของฉัน

                "ก็ถ้าเธอตอบว่าไม่เชื่อ ฉันก็ไม่เห็นประโยชน์ที่จะถามคำถามต่อไป"

                "ก็จริง"

                ฉันเห็นด้วยและชอบใจกับคำตอบของเธอทีเดียว

                "แล้วคำตอบล่ะ"

                "คงเหมือนเธอนั่นแหละ"

                เสียงหัวเราะที่ได้ยิน เป็นสิ่งที่บ่งบอกกับฉันว่า เธอคงชอบใจในคำตอบของฉันเช่นกัน  จากนั้น...ตาดำสนิทของเธอก็เบิกกว้างเล็กน้อย เมื่อฉันชูแผ่นกระดาษในมือขึ้น

                "อ่านไหม"

                "ทำไมอยู่ดีๆถึงจะให้ฉันอ่านล่ะ" เธอถามเสียงเรียบ

                "ก็เผื่อเธอถามต่อว่าความรักคืออะไร ฉันจะได้ไม่ต้องตอบไง เสียเวลา"

                "ไม่คิดจะเก็บเป็นความลับเหรอ"

                "ฉันไม่คิดว่ามันเป็นความลับอะไร...กล้าเขียน ฉันก็กล้าให้คนอื่นอ่าน" ฉันเลิกคิ้วขึ้นเล็กน้อย พลางยื่นกระดาษแผ่นนั้นเข้าไปใกล้ขึ้นอีก "ตกลงจะอ่านไหม"

                 เธอดูจะครุ่นคิดอยู่ครู่หนึ่ง จากนั้นก็ยิ้ม...ยิ้มพลางส่ายหน้าช้าๆ

                "ขอบใจจ้ะ...แต่ไม่ล่ะ"

                 เหมือนฝันเว้นวรรค จากนั้นถ้อยคำก็ค่อยๆถูกเรียบเรียงออกมา

                "คำตอบนี้ ถ้าไม่นับครูเคนที่จะต้องตรวจ ฉันว่าคนที่ควรได้อ่านน่าจะเป็น...เขา...มากกว่า"

                แหม ช่างเข้าใจตอบเสียจริง

               "พูดแบบนี้ แสดงว่าเธอก็ให้เขาอ่านคำตอบของเธอด้วยเหมือนกันรึ" ฉันไม่ได้เอ่ยว่า "เขา" คือใครคนไหน แต่เราสองคนก็รู้กันดีเกินกว่าจะมาเสียเวลาพิรี้พิไร

                เหมือนฝันหัวเราะเบาๆ

                "เขาคนนั้นน่ะ...แค่ให้ทำความเข้าใจเรื่องของตัวเองก็คงเหนื่อยจะแย่แล้วล่ะจ้ะ อย่าเพิ่งเอาอะไรไปให้เขาปวดหัวเพิ่มเลย...ฉันไม่รีบหรอก"

                "ไม่กลัวมือที่ไหนมาคว้าไปรึ"

                "อะไรที่มันเป็นของเรา มันก็คือของเราอยู่วันยังค่ำ แต่ถ้ามันไม่มีวันใช่ ให้ทำยังไงมันก็ไม่ใช่อยู่ดี"

                "ตอบได้ดี"

                "แล้วเธอล่ะ ตกลงยังไม่ตอบคำถามฉันเลยไม่ใช่รึ"

                เธอถามย้อนกลับไปที่เก่า ฉันคลี่ยิ้ม สุดท้ายเธอก็ทำให้ฉันต้องพูดจนได้

                ฉันหลุบตาลงมองแผ่นกระดาษ ที่ถูกพลิกไปมาอยู่ในมืออย่างช้าๆ

                "ไม่ล่ะ ไม่ให้อ่านหรอก"

                "ไหนเธอบอกว่า ไม่ได้เก็บเป็นความลับไง"

                 "ไม่พูด กับปกปิด ความหมายมันคนละอย่างกันนี่"

                "แหม" เธออุทานคล้ายจะขัด แต่น้ำเสียงไม่ได้แฝงความไม่พอใจแต่อย่างใด

                "แล้วก็มีเหตุผลอีกอย่างหนึ่ง"

                 เหมือนฝันเลิกคิ้วขึ้นอีกครั้ง

                 "แล้วมันคือ"

                 ใบหน้าของคนที่ถูกกล่าวถึงวาบขึ้นในใจ ฉันยิ้ม...เธอก็ยิ้ม ดูท่าเหมือนฝันน่าจะล่วงรู้คำตอบได้เสียแล้ว เพียงแต่รอให้ฉันยืืนยันความเชื่อเธอก็เท่านั้น

                  และความคิดฉันก็ไม่ผิดเลย เพราะรอยยิ้มของเธอกว้างขึ้น ทันทีที่คำพูดของฉันถูกเอ่ยออกมา

                 "เรื่องแค่นี้ ถ้าไม่หัดรู้ด้วยตัวเอง...ก็ใช้ไม่ได้แล้ว"

 ++++++++++++++++

...ความรักคืออะไร...

ฉันเืชื่อในความรัก แต่ไม่ใช่ัรักที่ไม่หวังผลตอบแทน

ฉันคิดว่า สิ่งใดในโลกถ้าทำแล้วไม่หวังอะไรเลย ก็อย่าเสียเวลาทำเลยดีกว่า

ผลตอบแทน...

ไม่จำเป็นต้องเป็นสิ่งของ ไม่ต้องเห็น ไม่ต้องสัมผัสจับต้อง

เอาแค่ความพอใจ เห็นแล้วว่าคุ้มค่า นั่นก็เพียงพอแล้วสำหรับฉัน

ความรักก็เหมือนกัน

ฉันมองว่าความรักมีค่า

ฉันมองว่าความรัก "ของฉัน" มีค่า

ความรักคือสิ่งที่ฉันนึกต้องการ

ความรักคือสิ่งที่มีค่าพอสำหรับฉัน

ความรักคือสิ่งที่่จะเป็นของฉันเพียงแค่ผู้เดียว

ความรักต้องแลกด้วยความรัก

ที่มีคุณค่าอย่างเสมอภาคกัน

ชีวิตคนเรา...เกิดครั้งเดียว

ตายก็ครั้งเดียว

หากคิดจะรักทั้งที

ฉันก็ไม่หวังอะไรที่น้อยไปกว่านี้

ทิฆัมพร เสรีนุรักษ์ 019

สรุป

- ความคิดฟ้าเทียนออกจะดูเห็นแก่ตัวอยู่สักหน่อย  แต่มาไตร่ตรองอีกทีก็คิดว่านี่คือความเป็นตัวเธอมากที่สุด

- เธอเกิดในครอบครัวที่มีแต่ลูกชาย หลานชาย โผล่มามีผู้หญิงคนเดียวก็ถูกตามใจเป็นธรรมดา จนนิสัยเสียกู่ไม่กลับ

- แต่จริงๆเธอก็ยังมีแง่มุมน่ารักอยู่บ้าง และคำว่า "ความพอใจ" ของเธอ ก็กินความหมายกว้าง

- รวมทั้งสีฯคิดว่า คนอย่างฟ้าเทียน คงไม่ชอบแสดงออกในเรื่องดีๆกับเขาซักเท่าไหร่นักหรอก เหมือนกับว่าทำแล้วมันเสียหน้า แต่ก็ยังยืนยันว่าจริงๆแล้วเธอเป็นเด็กดีในระดับนึงเลยล่ะค่ะ

- ฟ้าเหมือนดูมั่นใจขึ้น เพราะเหตุการณ์นี้มันหลังจากปีใหม่น่ะ หึหึ

- ขออภัยครูเคนอีกครั้งที่ต้องให้ตรวจการบ้านสองรอบนะคะ

ดูแ้ล้วมันลอยๆอืดๆฉืดๆพิกล

แต่มาลองดูฟ้าเทียนอีกแง่มุมที่ไม่ใ่ช่สาววาย และพูดจากับผู้หญิงดูบ้าง

ส่วนเรื่องเกี่ยวกับพ่อธูปของเรานั้นไว้ติดตามในเอนทรีวาเลนไทน์ต่อไปนะคะ ^^