Boom's Di@ry

ว่าจะเขียนถึงพอยน์นี้นานแล้ว พอดีการบ้านครูเคนเข้าทาง(หนีความจริงต่อ 555+)

OC หมดเลยเพราะเป็นเรื่องในครอบครัว แต่คิดว่าจำเป็นต้องเอ่ย ถ้าคิดจะเข้าใจบูมให้มากขึ้น ถ้าใครขี้เกียจอ่าน อยากรู้คำตอบเลย ข้ามลงไปด้านล่างนะคะ

เชิญทัศนา

Credit โครงการ : http://cubicschool.exteen.com

แขกรับเิชิญ : บูม แม่บูม บอม(พี่ชายคนรอง) สายฟ้า(พี่ชายคนโต) ปะป๊า

             เด็กหญิงกัมปนาท มักสร้างความแปลกใจให้กับคนรอบตัวอยู่เสมอ

             "ความรักคืออะไรเหรอคะ"

                คำถามนี้เกิดขึ้นกลางโต๊ะอาหารค่ำในเย็นวันหนึ่ง เด็กหญิงมักใช้โอกาสนี้ในการพูดสิ่งที่เธอเก็บมาสงสัย เพราะเป็นเวลาที่ทุกคนได้อยู่พร้อมหน้า

                คนของเธอ คุณแม่ ปะป๊า คุณพ่อ เฮียบอม เฮียฟ้า มักอยู่เพื่อตอบคำถามของเธอเสมอ

                เพียงแต่ว่า...ทุกครั้งที่เธอถามอะไรขึ้นมา ก็มักจะมีสิ่งหนึ่งที่เธอไม่ชอบใจ

                "คิดอะไรถึงได้ถามเนี่ยเรา"    

                บอม...พี่ชายคนรอง พูดพลางตัวสั่นกึกๆเพราะกลั้นหัวเราะกับคำถามที่ฟังดูแก่แดดของน้องสาววัยเจ็ดขวบ แล้วก็แทบจุกเมื่อโดนศอกถองจากสายฟ้า พี่คนโต เพื่อให้เก็บๆอาการ เนื่องด้วยรู้ดีว่านิสัยน้องสาวคนเดียวเป็นอย่างไร

                รายนี้ชอบให้ใครมาหัวเราะใส่เสียที่ไหน

                "เฮียบอมหัวเราะบูมทำไมเนี่ย" ดูเหมือนความจุกของบอมจะเสียเปล่า เพราะสุดท้ายน้องสาวก็หน้าง้ำอยู่ดี

                "ไม่ได้หัวเราะซักหน่อย" ถึงพูดอย่างนั้น แต่ใบหน้าก็มีรอยยิ้มกว้าง มือถือส้อมที่จิ้มไส้กรอกอยู่สั่นกึก...อดไม่ได้นี่หว่า พูดจาแก่แดดตาแป๋วแบบนั้นเห็นแล้วมันน่าจับทุ่มชะมัด

                "บอม รู้ว่าน้องเป็นยังไงก็อย่าไปแกล้ง" ฟ้าลั่นผู้เป็นบิดาชักเห็นท่าโต๊ะอาหารมีสิทธิล่มจึงเข้าปราม

                "โห ไรป๊า ผมแค่แปลกใจนิดๆหน่อยๆ" ยังไม่วายเถียง "เออ แล้วตกลงไปไงมาไงถึงได้ถามอะไรแบบนี้เนี่ยฮึยัยบูม"

                เด็กหญิงตอบฟึดฟัด "บูมถาม เฮียบอมยังไม่ยอมตอบเลย ทำไมบูมต้องตอบคำถามเฮียก่อนด้วย"

                "บูม อย่าทำท่าแบบนี้ใส่พี่เขาสิลูก" กลิกา หญิงสาวเพียงคนเดียวในโต๊ะ ผู้เป็นมารดาของเด็กหญิงเอ่ยปราม พลางห้ามตนเองไม่ให้ยิ้ม แม้จะระอาใจปนเอ็นดูกับความหัวรั้นของลูกสาว

                "แต่ว่า..." ชักเริ่มมีแต่ตามสูตร

                อดีตครูสาวส่ายหน้า "ไม่มีแต่ ผิดคือผิด ขอโทษพี่เขาก่อน แล้วตอบคำถามพี่เขาไป" พูดจบก็รีบเสริมซ้ำเมื่อเห็นแก้มลูกสาวเริ่มพองลม "น้องบูมคะ เวลาเราอยากจะได้อะไร บางทีมันก็ต้องมีข้อแลกเปลี่ยนก่อนจริงไหม"

                "จริงครับครู" คนตอบไม่ใช่คนถูกถาม หากเป็นต้นเรื่องที่ยิ้มกว้างพลางจิ้มไส้กรอกเข้าปากเคี้ยวตุ้ยๆ เห็นแบบนั้นแล้วหญิงสาวก็ชักอยากจะเข้าไปซัดให้เสียเอง...อีกฝ่ายอยากรักสงบ ทางนี้ก็จะสักแต่ชวนรบอยู่ได้

                "บูมเกลียดเฮียบอมแล้ว" เด็กหญิงโวยเสียงดัง

                "บูมเกลียดเฮียบอมแว้ว" คนโดนเกลียดทำเสียงเลียนแถมจีบปากจีบคอ จนพี่ชายที่นั่งข้างๆทนไม่ได้ โบกหัวไปให้รอบ พร้อมกับทางกลิกาที่ซัดเผียะเข้าที่แขนลูกสาว คนกลางทั้งหลายประสานงานเข้าห้ามทัพอย่างด่วน ไม่งั้นข้าวปลาคงไม่ต้องกินเพราะมัวแต่กลั้นหัวเราะ

                นายฟ้าลั่น แม่ทัพจำยอม เห็นได้จังหวะเหมาะจึงรีบส่งจังหวะถอยทัพทันที...เวรของกรรม นโยบายรัฐท่านส่งเสริมจะเปลี่ยนสนามรบให้เป็นสนามการค้า แต่บ้านเขาผ่าจะซัดอาวุธสงครามกันกลางโต๊ะกินข้าว

                "พอๆๆ พอเลย น้องบูม พ่อเคยบอกใช่ไหมว่าเวลาคุยกับผู้ใหญ่ต้องไม่ขึ้นเสียง"

                "ไม่เคย คนสอนน่ะคุณแม่ต่างหาก" เด็กหญิงเถียงกลับทันควัน ทำเอาคนเป็นพ่ออ้าปากค้าง

                เวร...มางี้เถียงไงวะเนี่ย...ฟ้าลั่นชักเริ่มเหงื่อตกพลางหันไปทำตาเขี้ยวปั้ดใส่สองลูกชายที่ก้มหัวเราะตัวงอ พลางสบโอกาสหาทางแถไปประเด็นอื่นเพราะเถียงลูกสาวไม่ขึ้น  

                "บอม แกก็ด้วย โตป่านนี้แล้วยังไปแกล้งน้องอีก เพลาๆซะมั่ง"

                "คร้าบ คร้าบ" คนโดนดุไม่มียี่หระเลยแม้แต่น้อย แถมยังมียักไหล่แล้วจิ้มไส้กรอกอีกชิ้นเข้าปากด้วยท่าทีกวนประสาท

                กลิกามองภาพนี้ด้วยความระอาใจ...เธอส่ายหน้าช้าๆ พลางหันเหลือบมองลูกสาวตัวดี ซึ่งบัดนี้หน้าคว่ำเสียจนพลิกเรือได้เป็นลำแล้ว

                เป็นแบบนี้ทุกทีสิน้า...เริ่มต้นด้วยอีกเรื่อง พาลไปจบอีกเรื่อง

                หากเป็นทุกครั้งหญิงสาวคงปล่อยเรื่องให้ผ่านไป เพราะรู้ว่าเป็นเพียงการหยอกล้อ แต่ครั้งนี้ในคำถามมีเรื่องน่าสะกิดใจ...ความรัก...มันจะเป็นอะไรกันนะที่ทำให้เด็กเจ็ดขวบสักคนพูดถึงเรื่องนี้ขึ้นมาได้

                "น้องบูมคะ" หญิงสาวส่งเรียกเรียก พลางมุ่นคิ้วเมื่อลูกสาวสะบัดหน้าหนี

                "ไม่เอาน่า ทำแบบนี้ไม่น่ารักเลย" เมื่อเห็นไม่ยอมกลับมาพูดด้วยดีๆเสียที จึงตัดสินใจใช้ไม้ตายหลอกหล่อ

                "ไหนตอนแรกมีเรื่องจะถามไม่ใช่เหรอคะ น้องบูมก็หันมาก่อน ตอบคำถามพี่เขา แล้วเราจะได้ช่วยน้องบูมคิดไง"

                ข้อต่อรองฟังดูมีน้ำหนัก เพราะกลิกาคล้ายจะเห็นหูลูกสาวกระดิกด้วยความสนใจ

                "ว่าไงคะ ทำไมน้องบูมถึงอยากรู้ว่าความรักคืออะไร บอกคุณแม่มาเร้ว"

                กลิกาซัดอาวุธครั้งสุดท้าย แล้วรอ...

                หนึ่งนาที

                สองนาที

                สามนาที...โต๊ะอาหารกลับเข้าสู่ภาวะปกติเรียบร้อย

                และสุดท้าย เด็กหญิงก็เงยหัวกลมๆขึ้น แล้วบอกเสียงอู้อี้

                "ก็วันนี้น้องแมนที่ห้องมาถามว่าน้องบูมรักน้องแมนรึเปล่า แต่น้องบูมไม่รู้ว่าความรักคืออะไร เลยไม่รู้จะตอบน้องแมนยังไง"

                หลังจากจบประโยค กลิกาก็ได้เห็นสิ่งที่เรียกว่า "วงแตก" ของจริง

                วันนี้ช่างแสนจะวุ่นวาย

                กลิกาจูงมือลูกสาวก้าวขึ้นห้องนอน พลางส่ายหน้าเมื่อนึกถึงเหตุการณ์บนโต๊ะอาหารที่ผ่านมา ทั้งเหนื่อยทั้งขำ โดยเฉพาะเมื่อนึกภาพที่เกิดขึ้นหลังจากกัมปนาทเพิ่งประกาศว่า ในวัยเจ็ดขวบ เธอก็มีชายหนุ่มมาสารภาพรักเป็นที่เรียบร้อย

                คนเป็นพ่อสำลักน้ำ บอมทำไส้กรอกตก ในขณะที่สายฟ้าซึ่งเงียบมาตลอดก็ตบเข่าฉาดแล้วหัวเราะอย่างเอาเป็นเอาตาย

                แหม...พวกผู้ชายนี่ไม่ไหวเลย

                "พวกผู้ชายนี่ไม่ไหวเลย" เสียงเล็กดังหงุงหงิง สอดรับความคิดของเธอพอดี จนหญิงสาวแทบจะสำลักพรืด หากต้องห้ามไว้ เพราะเมื่อครูที่ผ่านมากว่าจะกู้ระเบิดเด็กหญิงกัมปนาทได้ บ้านก็แทบจะพัง

                เลี้ยงลูกนี่ไม่ใช่เรื่องง่ายจริงๆแฮะ...

                อดีตครูสาวคิดพลางถอนใจ นัยน์ตาคู่สวยก้มลงมองเด็กสาวตัวกลมหน้าง้ำหน้างอ เดินก้าวขึ้นบันได เสียงกำไลข้อเท้าดังกรุ๋งกริ๋ง ตามจังหวะยกเท้า

                "แล้วก็ไม่มีใครตอบน้องบูมได้ซักคน" เธอเริ่มบ่นต่อ

                ตรงจุดนี้หญิงสาวพยักหน้าเห็นด้วย...ที่ลูกว่านั่นก็จริง เมื่อกี้นี้มัวแต่หัวเราะมัวแต่แกล้งกัน เลยไม่ได้สรุปกันเลยว่าความรัก...คืออะไร

                แหม แต่เรื่องแบบนี้ก็ตอบยากจริง

                สองแม่ลูกขึ้นมาถึงห้องนอน หญิงสาวเปิดประตูออก ส่วนตัวลูกสาวก็ปล่อยมือมารดาแล้ววิ่งกระโดดขึ้นบนเตียงอย่างที่ชอบทำ ถึงแม้ผู้เป็นแม่จะย้ำนักหนาว่าอย่าอยู่ในบ้านอย่าวิ่ง

                กลิกามองลูกแล้วก็ส่ายหน้า หากก็พักเรื่องตำหนิไว้เสียก่อน เพราะตอนนี้มีเรื่องสำคัญที่อยากจะพูดมากกว่า

                "น้องบูมคะ" เธอส่งเสียงเรียก ส่งให้ลูกสาวโงหัวกลมๆขึ้นมาสบตา

                "มานี่ซิ มาให้คุณแม่กอดหน่อยเร้ว"

                หญิงสาวว่าพลางอ้าแขนออก ส่วนตัวลูกสาวถึงจะงุนงง หากก็ยอมลงจากเตียงแล้วโผเข้าหา เด็กหญิงไม่เข้าใจความคิดของมารดานักหรอก หากเธอชอบการถูกโอบกอด กลิ่นและสัมผัสของแม่นั้นให้ความรู้สึกดีเสมอ

                "อยากรู้ใช่ไหมคะว่าความรักคืออะไร" น้ำเสียงหวาน กล่าวขึ้นอย่างนุ่มนวล

                เด็กหญิงผงกหัวรับ

                "งั้นลองหลับตาลงนะ" เธอกระซิบริมหู แขนเรียวสลาโอบกอดลูกสาวให้แน่นเข้า พลางหลับตาลงพร้อมกัน

                "จำได้ไหมคะ ว่าคุณแม่เคยบอกว่ารักน้องบูม"

                "จำได้ ปะป๊า คุณพ่อ เฮียบอม เฮียฟ้า ก็บอกด้วย" เด็กหญิงรีบเสริมให้ครบเพราะกลัวไม่มีคนรัก

                "อ้าวไหนเมื่อตอนกินข้าวบอกว่าเกลียดเฮียบอมไง"

                "คุณแม่-~~~~" เสียงร้องประท้วงลากยาว

                หญิงสาวหัวเราะเบาๆ พลังกระชับอ้อมกอดให้เด็กหญิงซบศรีษะลงบนบ่า เธอโอบกอดลูกสาวอยู่เช่นนั้นครู่ใหญ่

                "เรื่องความรัก ถ้าตอนนี้ไม่เข้าใจ ก็ไม่ต้องรีบร้อนหรอกลูก"

                "งั้นแล้วเมื่อไหร่น้องบูมจะเข้าใจล่ะคะ"

                "แม่มีวิธีจ้ะ"

                "ทำยังไงล่ะคะ"

                 "อย่างที่เมื่อกี้แม่บอก น้องบูมจำได้ใช่ไหมคะ ว่าคุณแม่รักน้องบูม"

                คราวนี้น้ำเสียงตอบจริงจังขึ้น "จำได้ค่ะ"

                "คุณแม่ชอบกอดน้องบูมอย่างตอนนี้ด้วย"

                "จ้ะ"

                หญิงสาวรับคำ แล้วกระชับอ้อมแขนให้แน่นเข้า

                "ถ้างั้น...ก็จำความรู้สึกที่เกิดขึ้นในตอนนี้เอาไว้นะลูก"

                "ทำไมเหรอคะคุณแม่"

                ริมฝีปากสวยคลี่ยิ้ม เมื่อลูกสาวซักถามอย่างที่มักทำ มือเรียว ลูบศรีษะเล็กเบาๆ พลางกระชับอ้อมแขน

                ส่งกระแสอบอุ่น...อ่อนหวาน แล่นผ่านสู่หัวใจ

                "เพราะนี่แหละจ้ะ เรียกว่า...ความรัก"

สรุป

-  ครอบครัวเป็นสิ่งที่มีผลต่อความเป็นบูมมาก โดยเฉพาะคุณแม่

- มุมมองที่มี่ต่อความรักที่บูมเคยได้เรียนรู้มา ก็ประการฉะนี้แหละค่ะ

รู้สึก หวาน??? ฉ่อยๆ เกิดอยากเขียนเรื่องเกี่ยวกับครอบครัวขึ้นมาค่ะ

ใช้รูป + เพลงซ้ำ แหะๆ

อยากเขียนให้ได้ดีกว่านี้จัง แต่คาดว่าคงต้องใช้เวลาสิบชาติ เพราะงั้น

ได้เท่านี้ก็เท่านี้ละกันครับ TwT

สีดา

ปล.จิ๊ก ฟอร์แมตบลอค พี่บิ๊กมาใช้ อย่างชั่ว 555555555555+