Boom's Di@ry

[Tag] คู่สามีภรรยาCubic School

 
กติกา

- เลือกตัวละครที่ชอบสองตัวจากCubic School

- ลงรูปคู่ของ 2 คนที่เลือก(ถ้าไม่มีข้ามได้)

 

ภาคอีกเป็นสิบปีข้างหน้า

 

หมายเห็ดตัวโตๆ : มันเป็นแค่จินตนาการเพ้อๆเท่านั้นไม่เกี่ยวกับเนื้อเรื่องหลักแต่อย่างใด

หมายเห็ดอีกครั้ง : คุณผู้ชายที่แ้พ้ความหวาน + ความเหวอ กรุณาเตรียมยาดม ยาลม ยาหม่อง

 

 วินด์*อินทรี จริงๆ มิติงนัง

ลองของ(แปลก) เจ้าข้าเอ๊ย

ว่าแต่สองคนนี้เคยได้คุยกันรึเยัง - -

คงจะออก Out of charecter ไปแล้ว ขออภัยล่วงหน้าก้ะ TwT

แถกมาเป็นฟิคสั้น แอบฉ่อยๆ ลอยๆแต่เอิ่ม สนองนี้ดแล้วกันนะเคอะ แหะๆ 

 

เิชิญทัศนา

 

1.  บอกชื่อของคู่สามีภรรยาที่เลือกมาซิ

รวินท์ ชยานุรักษ์

อินทรี ชยานุรักษ์

 

นามสกุลเดียวกัน(ยังเล่นมุขเดิมต่อไป)

 

2.  แต่งงานกับแล้วใครจะเป็นสามี ใครจะเป็นภรรยา ใครเป็นเมะ ใครเป็นเกะ?

พจแมน : ตกลงใครเป็นซะมี

อินทรี : ฉัน

พจแมน : แล้วหร่อนล่ะ

วินด์ : ...

อินทรี : ถามอะไรวุ่นวาย ทำไมต้องแบ่งแยกเป็นสามี ภรรยากันด้วย แต่งๆกันไปแล้วก็แล้วกันแหละ

พจแมน : แบ่งหน่อยก็ดีมั้ง

วินด์ : ...

อินทรี : วู้ยเรื่องมาก สรุปเป็นสามีมันทั้งสองคนแหละ จบข่าว

พจแมน : เอางั้นเลยนะ แล้วหล่อนว่าไงพ่อหัวหนาม

วินด์ : ...ช่างมันเถอะ

 

สรุป วินด์*อินทรี : สามีซึ่งกันและกัน

 

3. ตั้งชื่อฉายาให้คู่แต่งงานคู่นี้ซิ

คู่วาย(ไม่จริง)
พญาอินทรีกับราชสีห์   (แลดูดิบเถื่อนมากมาย - -)

 

4. คิดว่าคนที่เลือกจะเป็นสามีที่ดีรึเปล่า

พจแมน : ว่าไง สามีทั้งสอง

อินทรี : ฉันหล่อ

วินด์ : ...

พจแมน : มีดีแค่นี้รึ

อินทรี : คนหล่อดีเสมอ

วินด์ : ...

อินทรี : ฉันดีจนเกินคำบรรยาย

พจแมน : จะให้มันตอบงั้นฝ่ายเดียวเรอะพ่อหัวหนาม

วินด์ : ...ปล่อยมันไป

5. แล้วภรรยาล่ะจะเป็นภรรยาที่ดีรึเปล่า

อินทรี : บ้านนี้ไม่มีแบ่งฝักฝ่าย จบๆๆ

6 -7 - 8 รวมสวีท(?) งอน(??) ง้อ(???) ไว้ในข้อเดียว

 

เอาไปเร้ย จั๊ดให้ เชิญ ณ ฟิคด้านล่าง

 

 

 สมมติว่าซะมีภรรยาคู่นี้ ทำงานอะไรซักอย่างที่ต้องใส่สูท

สมมติว่าซะมีภรรยาคู่นี้ กำลังเตรียมตัวไปงานเลี้ยง

สมมติว่าคุณซะมีจะรีบไปงาน แ่ต่คุณภรรยาจะชิว

แล้วก็สมมติว่าสองคนนี้ รักกัน??? เลยแต่งกัน ช่วยทำเป็นว่าเข้าใจด้วยเน้อ

(ซะงั้นเลยเน้อ... - -)

 

 

ระวังความหวาน เพราะเขา แต่งงานกันแร้ว

เตือนแหล่วเด้อ

 

 

                สองร่างในชุดสูทดำเดินเคียงคู่กันออกจากประตูลิฟท์ ความโดดเด่นสะดุดตาของคนทั้งสองเรียกความสนใจจากผู้คนรายรอบ โดยเฉพาะ...จากผู้หญิง ที่ดึงดูดสายตานั้นคงเป็นเค้าหน้าคมคาย ซึ่งทั้งสองมีจุดนี้เหมือนกัน หากในด้านร่างกาย รายหนึ่งออกจะสูงเพรียว ส่วนอีกรายสูงใหญ่ฉกาจฉกรรจ์

                "เดินเร็วๆหน่อย" คนตัวใหญ่ หน้าเคร่ง หันไปดุคนข้างๆที่มัวแต่เดินอ้อยอิ่ง เล่นหูเล่นตากับสาวๆ หากพูดไปก็เหมือนลมพัดผ่าน เพราะคนตัวเล็กกว่าไม่มีทีท่าจะทำตาม

                "นี่" ชายหนุ่มพูดย้ำอีกครั้ง

                "เอาน่า เอาน่า ห้องก็อยู่ข้างหน้า เดินช้าๆให้สาวๆได้ชื่นชมความหล่อของฉันอีกหน่อยจะเป็นไรไป"  

                "เราไม่มีเวลา"

                "เวลาก็มีเท่ากันทุกคนแหละ"

                "ฟังที่ฉันพูดบ้าง" น้ำเสียงต่อว่า ดุดัน

                "ก็ฟังอยู่นี่ไง ไม่ฟังแล้วจะคุยกับนายรู้เรื่องเรอะ"

                "อินทรี..." นัยน์ตาคนพูดลุกวาบราวกับไฟ สะท้อนถึงภายในว่าบัดนี้ อารมณ์ใกล้ปะทุเต็มทน

                เห็นเช่นนั้นคนช่างยั่วจึงค่อยยอมรามือลงมาหน่อย

                "รู้แล้วๆ ฉันรู้หน้าที่ตัวเองน่า แค่หากำไรชีวิตนิดๆหน่อยๆ"

                กำไรอะไรของมัน...

                ยังไม่ทันขาดคำ คนรู้หน้าที่ก็หันไปป้อสาวมันเสียอีกรอบ ลืมหมดว่าเมื่อครู่พูดอะไรไว้ จนคนยืนรอต้องกุมขมับ รู้สึกได้ถึงเส้นเลือดที่เต้นตุบๆ หมอนี่...มันลื่นยังกับปลาไหล หากชายหนุ่มก็เลือกจะไม่พูดอะไร เพราะรู้...พูดไปเสียเวลา เสียอารมณ์

                เขารอให้มันหว่านเสน่ห์เสียจนเสร็จจึงค่อยเอ่ยขึ้นอีกครั้ง

                "ได้กำไรพอรึยัง"

                "เกือบละ"

                นัยน์ตาดำคมวาววาบขึ้นมาอีก

                "วู้ย รู้แล้วๆ แค่พูดขำๆน่า ไอ้ตาอาฆาตแบบนั้นเก็บๆไปซักทีเหอะ" ว่าจบหญิงสาวในคราบชายหนุ่มก็ทำเสียงจิ๊จ๊ะ ก่อนทำเป็นเร่งหน้าตาเฉย

                "แล้วไหนบอกเวลาน้อย มัวเสียเวลาทำไม จะรีบเข้าไปเปลี่ยนเสื้อใช่มั้ย ไปกันได้แล้วไป๊"

                พูดจบไม่รอช้า ใช้สองมือดันหลังคนตัวใหญ่ไปข้างหน้า คว้าคีย์การ์ดออกจากกระเป๋าเสื้อ ปลดล็อคแล้วคว้าประตูเปิด ทำท่าจะพุ่งเข้าไป หากเหมือนเพิ่งนึกได้ว่ายังกวนประสาทอีกฝ่ายไม่จบ จึงหันมายิ้มรื่นใส่หน้า ก่อนจะค่อยๆโน้มตัวลง ผายมือเชื้อเชิญอีกฝ่ายอย่างสง่างาม

                ...งามจนคนดูอยากหาอะไรฟาดมันเสียตรงนั้น

                "เชิญเข้าไปได้แล้วครับ ท่านสุภาพบุรุษ"

                เออ เอากะมัน

                ให้มันได้อย่างนี้สิ...ภรรยาเขา

 

+++++++++++++++++++

 

                รวินท์ ชยานุรักษ์ มองภรรยาของตนด้วยความเหนื่อยใจ

                คนตรงหน้า จากอดีตถึงปัจจุบันอาจเปลี่ยนแปลงอะไรไปหลายอย่าง ที่เห็นได้ชัดคือเปลี่ยนจากตำแหน่งอดีตเพื่อนร่วมชั้นมาเป็น...อย่างอื่น หากก็มีบางสิ่งที่ยังคงเดิม ถึงแม้ว่าเขาจะเฝ้าภาวนาให้เปลี่ยนๆไปยังไงก็ตาม

                หนึ่งคือความภูมิใจในความ"หล่อ"ของมัน

                นัยน์ตาสีนิลปรายมองภาพตรงหน้า หญิงสาวร่างสูงเพรียวภายใต้เสื้อเชิ้ตขาว เดินวนไปมาอยู่หน้ากระจก สองมือถือเนคไทสองเส้นขึ้นมองสลับไปมา ให้เดาคือมันคงกำลังคิดว่าเลือกใช้เส้นไหนถึงดูดีมีชาติตระกูลมากกว่า ใส่แล้วดู"หล่อ"มากกว่า จากนั้นก็เอียงหน้ามายักคิ้วใส่

                "ไม่ว่าอะไรนะถ้าวันนี้ฉันหล่อกว่า"

                และนี่ก็อีกหนึ่งที่คงเส้นคงวา...ช่างกวนบาทาไม่เปลี่ยนแปลง

                "รีบๆเลือกเข้า"

                ชายหนุ่มไม่ต่อความแล้วเร่งให้อีกฝ่ายตัดสินใจ พลางส่ายหน้าเมื่อมองดูสูทและเสื้อนอกแบบผู้ชายที่วางเตรียมไว้...เห็นแล้วป่วย หากเขาเลือกก็ที่จะไม่วิจารณ์อะไร...อยากทำอะไรทำไป เพราะยังไงก็ห้ามไม่ได้

                เขาทำใจได้นานแล้วกับการถูกเข้าใจว่าเป็นเกย์คู่ขากับภรรยาตัวเอง

                "จะได้เวลาแล้ว" รวินท์เร่งอีกครั้ง

                "เดี๋ยวซี่ ยังหล่อไม่เสร็จ" คนเกือบหล่อไม่พอใจที่ถูกขัดจังหวะ

                "ค่อยไปเสร็จทีหลัง"

                "เฮ้ยไม่ได้ คนเราต้องพร้อมเสมอ"

                 "พร้อมอะไร"

                "สาวงามต้องมาคู่กับหนุ่มรูปงาม"

                คนหน้าเคร่งยิ่งขมวดคิ้วเข้า

                อะไร...สาวงาม หนุ่มงาม จะว่าหมายถึงเขากับมัน...ก็ไม่น่าใช่ เพราะตอนนี้ให้แลดูยังไงมันก็ดูเหมือนหนุ่มมากกว่า และไอ้สาวเนี่ยก็ยิ่งไม่ใช่เขาแน่ๆ

                ด้วยคงรู้ว่าคุณสามีไม่เข้าใจ คุณภรรยาเลยช่วยขยายความให้

                "ลูกสาวเจ้าภาพงานนี้ได้ข่าวว่า...สวยปิ๊ง"

                ชายหนุ่มถลึงตาใส่ "อย่าคิดทำอะไรแผลงๆเชียวนะ"

                 คนเจ้าความคิดยกมือโบกเนคไทไหวๆ

                "อะไรแผลงๆ ไม่มี้ไม่มี มีแต่อะไรดีๆ"

                "อินทรี..."               

                "คร้าบ...คุณผู้ชาย" ทอดตอบเสียงหวาน แถมทำพ่วงกระพริบตาปริบๆ

                มุมปากคุณผู้ชายชักกระตุก

                "บ๊ะ งั้นก็เปลี่ยนเป็น คร้าบ...คุณนาย"

                คราวนี้ชายหนุ่มขึ้นเสียงดัง

                "นี่เธอ!"       

 

 

                ฮ่าๆ...ของขึ้นแล้วเว้ย

                อินทรีขยับยิ้มสะใจเมื่อเห็นอีกฝ่ายชักเดือด...ดี เจอซะมั่ง ไอ้คุณนาย คุณนาย ไม่มาโดนเองไม่รู้สึก เจ้าหน้าหงิกมัวแต่คิดว่ามันเซ็งอยู่คนเดียว ไม่ได้สำเหนียกดบ้างว่าเธอก็เคืองเป็น มีอย่างที่ไหน เดินไปไหนมาไหน ใครถามก็ให้บอกชาวบ้านไปได้ว่าเธอเนี่ยเป็น เอิ่ม...คุณภรรยา

                แค่แต่งด้วยก็บุญแล้ว เวรเอ๊ย

                ไม่เกิดเป็นทอมมั่งให้รู้ไป

                นัยน์สวยคมชำเลืองมองอีกฝ่ายที่บัดนี้ยกมือขึ้นกุมขมับ...พยายามดับภูเขาไฟในหัวอยู่ เห็นเช่นนั้นหญิงสาวก็เหยียดยิ้ม โยนเนคไทในมือไปให้ ซึ่งอีกฝ่ายรับได้โดยไม่ต้องเงยหน้าขึ้นมามอง

                ขอกวนโอ๊ยมันอีกสักนิดแล้วกัน

                "เพื่อ?" ชายหนุ่มถามถึงเนคไทในมือ

                "เลือกเอาซักเส้น ไอ้ที่นายใส่อยู่ตอนนี้มันไม่ไหว"

                "ช่างฉันเถอะ" คนตอบตัดรำคาญ

                "โอ๊ย ช่างไม่ได้ มันกระทบถึงฉันด้วย"

                อีกฝ่ายยิ่งหน้าหงิกหนัก

                "คอฉันกับคอนายมันไปเกี่ยวอะไรกัน"

                หญิงสาวส่ายหน้าด้วยทีท่าที่แสดงให้เห็นว่า "นายนี่ ไม่รู้เรื่องอะไรเล้ย"

                "คอไม่เกี่ยว แต่เกี่ยวตรงที่เรามาด้วยกัน นายเล่นแต่งตัวบ้านๆแบบนั้น เดี๋ยวใครเห็นใครก็พลอยคิดว่าฉันไร้รสนิยมเหมือนนายกันพอดี"

                "ฉัน...ไร้รสนิยม?"

                "ช่าย" หญิงสาวตอกย้ำข้อกล่าวหา คว้าเสื้อนอกมาสวม ก่อนจะหันไปสบตาเพื่อรอการโต้ตอบต่อไป

 

         

                หากก็ไม่มีสัญญาณตอบรับใดๆกลับมา

                เหอ...

                นัยน์ตาสวยคมกระพริบปริบ เมื่อเห็นอีกฝ่ายนั่งนิ่ง ไม่ยักกะสวนแบบทุกที สายตาเหม่อมองตรงไปข้างหน้าเหมือนคิดอะไรอยู่สักอย่าง...อะไรวะ อะไรหว่า...หะ ไม่ใช่ว่างอนหรอกนะ เหอะๆ...ไม่มั้ง

                ไม่น่า

                หญิงสาวคว้าร่มคันยาวใกล้ๆมือขึ้นมาแล้วเอาไปจิ้มๆ

                "นี่"

                ยังคงไม่มีสัญญาณตอบรับ

                "นี่...ไม่พูดอะไรเลยรึ"

                ก็ยังคงเงียบ

                เวรแล้วปะไร

                พอเห็นอีกฝ่ายเงียบเข้าจริงจัง คนช่างพูดก็ชักพูดไม่ถูก ทบทวนคำพูดของตัวเองที่ผ่านมา...ก็ไม่เห็นจะมีอะไร ไร้รสนิยม...นี่มันแรงเรอะ โตจนจะย่างสามสิบ เจอแค่นี้เข้าไปจะมาน้อยใจก็บ้าแล้ว

                พลันหญิงสาวก็ขนลุกวาบ เมื่อรู้สึกตัวว่าถูกนัยน์ตาคมกริบจับจ้อง

                จ้องนิ่ง จ้องนาน จ้องจนเหมือนจนทะลุ จ้องจนเธอชักทนไม่ได้ ต้องถามออกไปว่า

                "จ้องอะไร"

                ช้า นาน กว่าน้ำเสียงทุ้มต่ำอีกฝ่ายจะดังขึ้น

 

                "ฉันกำลังทบทวน"

                "ทบทวน?"

                "เรื่องรสนิยม"

                 ห๊ะ

 

                รสนิยม อะ ยังไง สรุปมันงอนเมื่อกี้จริงๆเหรอ แต่ดูหน้าตาก็ไม่น่าใช่ ปกติมันเคืองๆมันจะไม่มองอะไร เอ่อ...แบบนี้ เหอะๆ แล้วช่วยอย่าจ้องแบบนั้นนานๆได้มั้ยพี่ คือ มันแบบ เสียวว่ะ

                อินทรี ชยานุรักษ์ เริ่มเห็นอนาคตตัวเองวูบวาบอยู่รางๆ

                แก้ลำด่วนอินทรี จัดด่วน!

                "อ้อ รสนิยม เรื่องที่ฉันพูดเมื่อกี้น่ะเรอะ เหม่ๆ ไม่เป็นไร คิดไปคิดมาฉันก็ว่ามันเรื่องเล็กน้อยน่ะนะ ยังไงฉันก็หล่อพอสำหรับเราสองคนอยู่แล้ว นายน่ะจะหล่อน้อยๆลงหน่อยก็ได้"ทำเป็นพูดโบกมือโบกไม้ หวังๆจะให้มันเลิกๆคิดจะทำอะไรต่อมิอะไรที่แล่นอยู่ในหัว

                แล้วเธอก็ต้องสะดุ้งเมื่ออีกฝ่ายลุกพรวดขึ้น

                จากนั้นก็ยืนกอดอก แล้วจ้องมาทางเธอนิ่ง นาน

                ก่อนริมฝีปากจะยกขึ้นนิดหนึ่ง

                "ไม่ล่ะ นายจุดประเด็นมาก็ดีแล้ว"

                "อ่า..."

                "บางที ฉันว่า ฉันน่าจะเรียนรู้เรื่องรสนิยมจากนายให้ ถี่ถ้วนขึ้นหน่อย"

                หญิงสาวเริ่มมองหาทางหนีทีไล่ เอาไง เอาไง...แต่ยังคิดไม่ออก เลยต้องตอบๆมันไปก่อน

                "อ้อ เหรอ เออ ก็ดีนะ"

                "นายเห็นด้วยสินะ"

                เหอๆ...มาไม้ไหนวะ "อ่าหะ ก็ตามใจนาย"

                นัยน์ตาดำคมพราวระยับขึ้นเมื่อได้ยิน

                "ดี"

 

              

                ดีอะรั้ยยยย

                อะรั้ย อะรั้ย อะรั้ย...คำถามสุดสยองวนเป็นเอคโค่อยู่ในใจ หากพอชักนานๆไปเจ้าตัวก็เริ่มคิดว่าไม่รู้คำตอบคงจะดีกว่า เพราะตัวคนที่เฉลยได้ตอนนี้มัน จ้อง จ้อง จ้อง แถมยังเดินเข้ามาใกล้ขึ้นเรื่อยๆ ใกล้ขึ้น ใกล้

                ใกล้เกินไปแล้ว แว้ก

                มันจะเรียนรู้รสนิยมของมันยังไง...เวร เวร เวร คนปากเก่งทำเก่งเสมอเมื่อเห็นคนตรงหน้าเดินเข้ามาใกล้ก็ถอยกรูดๆ ถอยจนหลังติดกำแพง พลางนึกก่นด่าตัวเองในใจว่าทำไมป้อดเยี่งนี้ หากพอคิดหาทางหนีทีไล่...เอาไงดี ซัดมันดีมั้ย แต่มันก็ได้ซัดกลับเป็นไร อาวุธที่อยู่ใกล้ๆดูแล้วพอใช้ได้ก็ไม่มีเลยสักอย่าง เรื่องนี้เธอรู้ตัวมานานแล้วว่าด้านวิทยายุทธคงสู้มันไม่ได้อย่างแหงแซะ

                ถ้างั้นสงสัยต้องเจรจา

                "อ่า นาย"

                "อะไร"

                "เราต้องรีบไปกันไม่ใช่เหรอ" ยกหน้าที่ขึ้นมาอ้าง

                อีกฝ่ายสวนกลับหน้าตาย "ทันน่า"

                แอะ...ทัน ทัน อะไรทั้นนนน

                งานเข้าจริงจังแล้วเจ้าข้าเอ้ย!

                เงาอนาคตวูบวาบอยู่รางราง บัดนี้ คนเคยหน้าหงิกบัดนี้แลดูรื่นรมย์อย่างบอกไม่ถูก หากคนเคยหน้าระรื่นตอนนี้ค่อยซีดลง ซีดลง

                เมื่อร่างสูง บัดนี้ก้าวเข้ามาจนใกล้...ใกล้ขนาดรู้สึกได้ถึงลมหายใจ

                "ไม่ต้องใกล้ขนาดนี้ก็ได้มั้ง" รู้สึกไม่ค่อยเหมือนเสียงตัวเอง ที่ตอบไป

                "ใกล้ๆมันละเอียดดี"

                "มองใกล้มองไกล หล่อๆอย่างฉันก็หล่ออยู่ดีน่า...นายไปไกลๆหน่อยเท้อ"

 

 

                คนจนตรอกพยายามแถลเถลือก ดิ้นรนเฮือกสุดท้าย หากก็กลายเป็นบ้าใบ้

                เมื่อนิ้วมือใหญ่ไล้ลงมาที่ริมฝีปาก แผ่วเบา จากนั้นค่อยเลื่อนขึ้นไป ทิ้งเพียงความร้อนผ่าวไว้ตามทาง

                นัยน์ตาดำ คมกริบ ไล่ตามปลายนิ้วสัมผัส ย้ายขึ้นไปตามนวลแก้ม ต่ำลงมาที่ลำคอ เชื่องช้า

                และก็วกกลับมาที่ใบหน้าอีกครั้ง

 

                นัยน์ตาสองคู่สบประสาน

                ช้า นาน กว่าคนยิ้มยากจะค่อยแย้มริมฝีปาก

                เอ่ยถ้อยคำที่ทำอีกฝ่ายแทบลืมหายใจ

 

                "สวย"

                ...

                ...

                ...

                ...

                ...

                "เนคไทน่ะ"

 

 ++++++++++++

 

                 หากใครเคยได้เห็นสองสองร่างสูงนี้เมื่อก่อนหน้า คงจะสับสนในตอนนี้ว่านี่มันคนคู่เดิมหรือไม่ เพราะสีหน้าที่ปรากฏมันสลับกัน คนที่เคยยิ้มหน้าชื่นมาทำหน้าราวกับจะฆ่าคนได้ ส่วนคนที่เคยสีหน้าไม่พอใจ ตอนนี้นัยน์ตาพราว วาววาม อารมณ์ผิดกับก่อนหน้าจนถึงกับเป็นฝ่ายเอ่ยปากชวนคุยก่อนอย่างหาได้ยาก

                "ทำหน้าแบบนั้น ลูกสาวเจ้าภาพเขาจะชอบเหรอ"

                "ไม่ต้องมายุ่ง"

                คนแย่งตำแหน่งหน้าหงิกตอบโดยไม่ยอมหัน จากนั้นก็เร่งฝีเท้าพุ่งตามทางเดินไป หากก็ทิ้งระยะห่างได้ไม่มาก เพราะอีกฝ่ายช่วงขายาวกว่า แค่เดินเร็วขึ้นเพียงเล็กน้อยก็ก้าวตามคนจ้ำเอาๆได้อย่างสบาย

                ร่างเพรียวเดินตัวปลิวจนเปียสะบัด สับขาอย่างเสียมารยาท ฝ่าคนเข้าไปในลิฟท์ที่เปิดรอ แถมยังมีการไม่ยอมให้คนอื่นเข้ากดปุ่มปิดประตูลิฟท์ให้เสียอีก ซึ่งก็คงทิ้งเขาไว้ข้างหลังได้แล้วถ้าชายหนุ่มไม่รีบสอดเท้าเข้าไปยันประตูไว้ หากพอง้างให้รอคนอื่นได้เสร็จ ก็ไม่มีใครกล้าเข้าลิฟท์ตัวเดียวกับพวกเขาไปเสียอย่างนั้น

                เห็นเช่นนั้นชายหนุ่มก็เลยเป็นฝ่ายกดปิดลิฟท์เสียเอง

                ตัวเลขบอกลำดับชั้นลดหลั่นลงมาเรื่อย เป้าหมายของพวกเขาคือชั้นล่างสุด นัยน์ตาสองคู่ล้วนจับจ้องอยู่บนแผงตัวเลขติจิตอล หากในความรู้สึกลึกเร้น ทั้งคู่ต่างก็รู้ดีว่าตนเองนั้นจดจ่อกับการมีอยู่ของอีกฝ่าย

                ในที่สุด รวินท์ก็เป็นฝ่ายเปิดบทสนทนาเสียก่อนว่า

                "นายนี่แปลก โดนชมก็โกรธ" เริ่มมาก็สะกิดแผลกันเลย

                "ช่างฉัน"

                "ออกจะเลือกเนคไท...สวย" เน้นคำว่าสวยเป็นพิเศษ

                "ก็บอกว่าช่างฉัน"

                "คงช่างไม่ได้ มันกระทบถึงฉันด้วย" ย้อนคืนคำพูดให้อย่างเจ็บแสบ

                 หน็อย ดูมัน...

                เมื่อโดนวาจาทิ่มแทง ร่างเล็กกว่าก็เอาสายตาที่อีกฝ่ายชอบใช้มายิงเข้าให้บ้าง หากคนร่างสูงกลับไม่รู้สึกรู้สา ทำเหยียดยิ้มให้เสียนี่

                "ไม่เห็นจะมีอะไรน่าโกรธ สุดท้ายก็ได้รู้ว่านายออกจะ...รสนิยมดี"

                ว่าจบก็ขยับ แล้วตบๆลงมาบนเนคไท ที่หยิบมาเปลี่ยนหลังจากหญิงสาวเป็นคนเลือกให้ ก่อนหันไปเลิกคิ้วให้อีกรอบ

                "ไม่ใช่แค่เรื่องเนคไทอย่างเดียวด้วย"

                ประโยคล่าสุดเล่นเอาคนฟังหน้ากระตุก

                "พูดออกมาได้"

                "ความจริงไม่เสียหาย"

                "หุบปากไปเลยไป" อินทรีส่งเสียงลอดไรฟัน ตัดบทมันเสียอย่างนั้น ตอนนี้อารมณ์ของเธอเน่าสนิท เนื่องเพราะคนไม่ชอบการพ่ายแพ้ วันนี้โดนอัดไปเสียจนน่วม และก็ยิ่งหงุดหงิดหนักขึ้นไปอีก เมื่อได้ยินเสียงหัวเราะหึหึอย่างคนรู้ทัน

                "อะไรอีกล่ะ" เธอกระชากเสียงถาม

                "เห็นนายแล้วทำให้นึกถึงอะไรได้อีกอย่างน่ะ"

                "นึกเรื่อง"

                "รสนิยมฉัน"

                "ทำไม"

                "มันไม่ดีเท่านาย"

                จบประโยค นัยน์ตาคู่สวยตวัดขึ้นมองหน้าร่างสูงอีกครั้ง ทว่ายังไม่ทันได้พูดอะไร ลิฟท์ก็ลงมาถึงชั้นที่จะลงเสียก่อน หากพอเธอทำท่าจะเดินออกไป อีกฝ่ายก็กดปุ่มปิดชิงตัดหน้า และก็โน้มหน้าลงมาโดยไม่ทันให้ตั้งตัว

                สัมผัสนุ่มนวล โฉบฉิวผ่านบนริมฝีปาก

                ทิ้งรอยประทับแผ่วจาง

                ไว้พร้อมกับคำพูดบางคำ

 

               "แต่ก็ใช้ได้เหมือนกัน"

 

 

- ครบจบกระบวนความ ตรงไหนหวาน ตรงไหนงอน ตรงไหนง้อ ใครงอนใครง้อ งอนยังไงง้อยังไง...ไปตีความกันเอาเอง กรั่กๆ

- ว่าแต่ เกตมุขรึเปล่า เสียวๆเนื่องจาก วางรอบเดียวจอด ไม่ได้ลำดับเรื่องไว้ดีเท่าไหร่ ถ้าไม่เกตกระซิบบอกด้วยเน้อ TwT

- *เขินอาย* เขามิเคยเขียนอะไรแบบนี้ อ๊ายอาย (เหรออออ)

- สำนวนฉ่อยๆ แปลกๆ โปรดให้อภัย ตอนแรกว่าจะขำๆสนองนี้ด เลยไม่ได้เกลาอะไรเท่าไหร่

 

 

9-10 ถ้าสามีมีชู้ สามีจะทำยังไง

พจแมน : ตามนั้น

อินทรี :ทำใจแล้วกัน ฉันมันเสน่ห์แรงเกิน

วินด์ : หึ...

อินทรี : *หันไปมองหน้า* ทำหน้าแบบนั้นหมายความว่าไง

 

 

 

+++++++++++++++++++

 

- ดูมันทำ คุณแม่วินด์+อินทรี อย่าเพิ่งช็อคตายไปก่อนนะคะ

- เห็นแทกผู้สาวเป็นใหญ่มาเยอะแล้ว คราวนี้เลยให้คุณผู้ชายเป็นช้างเท้าหน้าสมชื่อบ้าง

- เห็นวินด์เสียทีเกะมาเยอะแล้วด้วย เลยคืนตำแหน่งเมะให้

- แต่ก็ไม่แน่ใจว่าเข้าถึงแค่ไหน เนื่องด้วย - - พี่แกเสียทีหนูปอทุกที ให้มารุกกับเกะซึนบ้างเลยเดาไม่ค่อยถูก

- รู้สึกเหมือนฟิควาย - -

- รักวินด์ รักอินทรี รักดอกจึงหยอกเล่นก้ะ

 

 

รั่วๆมาเรียงๆ by อีสีฯ