Boom's Di@ry

แด่ นังหนู ปุ๊น เนื่องด้วยทำแอ๊บแบ๊วถาม "Cern คือะไรเหรอเจ๊" 

เจ้าถาม เจ๊ ตอบบบบบบ

แอร๊กกกกก - - ทำเอนทรีหายไปรอบ ดีนะหาทางขุดคุ้ยกลับขึ้นมาได้ ไม่งั้นหาห่วงแขวนคอดีกว่า TwT 

มีเปลี่ยน ตอนจบ นิดนึงค่ะ  แต่ฟีลเรื่องเปลี่ยนไปเยอะเหมือนกัน ใครได้อ่านสองรอบ ชอบแบบไหนมากกว่ากระซิบมาได้นะคะ

หมายเหตุ : เป็น TYL ช่วง 10 ปีให้หลัง ตัวละครโตๆกันแล้วนะคะ และ ฟิคนี้ ไม่มีผลต่อเนื้อเรื่องหลัก เป็นฟิคนอกระบบ เพราะงั้นอย่า สับสนเน้อ

หมายเหตุ 2 : คุณผู้ชายทั้งหลาย แนะนำ ยาดม ยาลม ยาหม่องนะคะ โปรดทำใจกับฟิคผู้หญิงเขียนหน่อย (ยอมรับว่าแอบอาย + เกรงใจล่ะ ฮา...)

เชิญทัศนา

 [CS] YY : ภาพหลอน

 [CS] YY : มันต้องพิสูจน์

ประทานพรเกิดสุญญากาศทางความคิด

                เธอรู้ว่าหมูบนเขามีขน วัวยืนหลับได้แต่ถ้าจะฝันต้องล้มลงนอน รังนกคือน้ำลายนก มีชาวอเมริกันจำนวนไม่น้อยแปรงสีฟันทิ่มคอเสียชีวิตเนื่องจากโดนกระแทกเพราะ แปรงฟันตอนเปิดประตู นามสกุล ชาติหมา เป็นนามสกุลพระราชทาน อ่านว่า ชา-ติ-หะ-มา ดงบังเป็นชาวกาฬสินธุ์ อิคคิวซังอวสานแล้ว กรุงเทพรถไม่ติดในวันที่สวรรค์เบี่ยงจบ แอปเปิ้ลตกลงพื้นอยู่ทุกวันแต่มีแค่ไอแซค นิวตันเท่านั้นที่สังเกต และผลลัพธ์ของการทดลองยิงอนุภาคในฝรั่งเศสนั่นก็สรุปได้ว่า...

                "หลุมดำไม่เกิดแฮะ"

"..."

"............."

หลุมดำ???

                เสียงคุ้นหูที่ดังขึ้นใกล้ๆทำให้ประสาทของเธอเริ่มคืนสู่หน้าที่ การได้ยินนั้นมาก่อน หญิงสาวจึงรู้สึกได้ถึงเสียง ตึกๆ ตึกๆ (และก็ได้ข้อสรุปว่าคือเสียงหัวใจของตัวเอง) จากนั้นสัมผัสพื้นผิวก็ตามมา ทำให้เธอได้รู้ว่ากำลังโดน....ล็อค? จากมือใหญ่ๆที่เกาะแน่นตรงท้ายทอย และนั่นก็อธิบายได้ว่าทำไมเธอถึงกระดิกกระเดี้ยคอไม่ได้ หญิงสาวจึงหันมาให้ความสำคัญกับประสาทสัมผัสอย่างสุดท้ายคือ...ประสาทมอง เห็น เธอใช้มันโดยการเลื่อนโฟกัสจากตำแหน่งสายตา ไปยังจุดที่สูงขึ้นไป

                จนพบกับใบหน้าที่คุ้นตา

                หากสิ่งที่ปรากฏบนนั้น...ไม่เหมือนเคย

                ริมฝีปากได้รูปคลี่ยิ้มอย่างร้ายกาจ

                "เสร็จฉัน"

                เสร็จมัน!!!????

                "..."

                 "....."

                 "............"  

                 "................................."

                พลั่ก!!!

                แรงปะทะของหมัดทำให้ชายหนุ่มถึงกับเห็นดาว วาโยกระพริบตาแก้เมา เหวอไปเหมือนกัน เพราะแม้จะเตรียมใจไว้ หากก็ไม่คิดว่าจะเล่นเอามึนขนาดนี้

                มือใหญ่เลื่อนขึ้นมาสัมผัสที่มุมปาก รสฝาดเฝื่อนที่ปลายลิ้นบ่งบอกให้รู้ถึงความเสียหายว่าการทดลองครั้งนี้... ถึงกับมีเลือดตกยางออก

                และไม่รู้จะน่าสมเพช หรือ...น่าขำ ที่เขาดันรู้สึกว่ามัน

                ...ต้องเป็นยังงี้แหละ!

                วาโยใช้หลังมือเช็ดเลือดที่ริมฝีปาก

                 "แกนี่เขินโหดชิบเป้ง" เขาบ่น

                 "ไม่ได้เขินโว้ย" เธอเถียง

                 อีกฝ่ายยังทำหน้าทะเล้น "เชื่อก็โง่"

                  ประทานพรรู้สึกได้ถึงเลือดที่พุ่งปรี้ด ซึ่งมันเป็นจะเพราะโกรธหรืออะไรอย่างอื่นเธอก็ไม่รู้! ไม่สน! สิ่งเดียวที่วนไปวนมาในห้วงคิดคือความรู้สึกร้อนผ่าวที่ริมฝีปาก ซึ่งตัวต้นเหตุก็อยู่ตรงหน้าเนี่ยแหละ...เป็นเพราะมัน เป็นเพราะมัน...เป็นเพราะมัน...

                "จูบฉัน" เธอเผลอโพล่งสิ่งที่คิดออกมา

                คราวนี้คนยิ้มระรื่นมีได้อึ้งบ้าง

                "แกว่าไงนะ..." เขาเอ่ยเสียงแหบแห้ง ความผิดพลาดทางภาษา(ลืมระบุประธาน)เกือบทำให้เขาขาดอากาศตายเพราะลืมสูดหายใจเข้า

                 "ยังมีหน้ามาถามอีก"ประทานพรยังคงไ่ม่รู้ว่าเพิ่งพูดอะไรออกมา

                วาโยกระแอมกระไอ  "เอิ่ม...ที่จริงฉันก็ไม่คิดปฏิเสธหรอกนะ แต่คือแกลองทบทวนคำพูดตัวเองก่อนมั้ย คือ แบบเผื่อมีอะไรผิดพลาด" ไม่อยากเจ็บตัวอีก

                ประทานพร หันซ้ายหันขวา ไหน...แถวนี้ไม้หน้าสามมั้ย หัวใครบางคนสมควรได้รับการแบะเป็นอย่างยิ่ง แม่งเอ๊ย ใครใช้ให้มันลากมาในห้องรับแขก แน่จริงลากไปโรงรถสิวะ อุปกรณ์เครื่องมือพร้อม ฆ่าชำแหละแบะศพไม่ต้องให้มันเหลือซาก

                 หญิงสาวยกมือขึ้นชี้หน้า

                "แกมันฉวยโอกาส" เธอกล่าวหา

                ชายหนุ่มไม่ยอมรับ "ตรงไหน"

                "แกจูบฉัน"

                "เราจูบกัน"

                เธอว้ากลั่น "แกพูดยังงี้ได้ไง"

                "ก็การจูบต้องใช้คนสองคน"

                "ฉันไม่เต็มใจ"

                วาโยแยกเขี้ยว แล้วตอบเสียงหนักแน่น

                "ฉันไม่คิดอย่างนั้น"

                อ๊ากกกกกกกกกก

                ไม้หน้าสามไม่เอาแล้ว ขอมีดสปาต้าเลยดีกว่า!

                ประทานพรก้าวไปข้างหน้าแล้วออกหมัด  หากคราวนี้อีกฝ่ายคาดไว้ได้จึงตั้งรับทัน มือขวาเขารับหมัดขวา มือซ้ายรับหมัดซ้าย คราวนี้พอสองมือไม่ว่างชายหนุ่มก็สังเกตเห็นว่าอดีตเพื่อนสนิทของเขาคิดเล็งจุดตาย...โว้ย เขินขนาดจะฆ่ากันเลยเร้อ

                วาโยตัดสินใจแกล้งผ่อนน้ำหนักให้อีกฝ่ายเสียหลัก แฉลบไปด้านข้าง จากนั้นก็ใช้โอกาสอ้อมไปด้านหลัง แล้วล็อคคอไว้...

                ในสภาพที่แลดูเหมือนคนเมายาบ้าจับเห็ดตัวประกัน

                แม่งเอ๊ย ทำไมมันโรแมนติกยังงี้วะ!

                ประทานพรดิ้นพล่านเหมือนไส้เดือนลวกน้ำร้อน "ปล่อยฉันนะ!"

                 "ปล่อยแกก็ฆ่าฉันตายสิ"

                "นั่นแหละสิ่งที่ฉันจะทำเป็นอย่างแรก เพราะงั้นปล่อย!"

                พูดแบบนี้ใครมันจะปล่อยให้โง่วะ "แกไม่คิดว่าแกเขินเกินเหตุไปหน่อยเร้อ"

                "ไม่ได้เขินโว้ย"

                ชายหนุ่มถอนใจ "เหมือนเราจะพูดเรื่องนี้กันไปแล้วรอบนึงนะ"

                "ก็บอกแล้วไงให้ปล่อยช้านนนน" ทีนี้โวยวายไม่ฟังเหตุผลละ มือเล็กบางกำแขนชายหนุ่มไว้มั่น และอาการเกร็งไหล่ที่เขาสังเกตเห็นทำให้วาโยเดาความคิดต่อไปของเธอได้ จึงรีบขู่สำทับ

                "อย่าแม้แต่จะคิดนะ ถ้าแกกัดฉันแกจะเสียใจ"

                "กล้าก็ลองดูเซ่" เธอท้า

                วาโยลองให้ดูทันที

                อ๊ากกกกกกกกกกก

                มัน ...มัน...มันช่างกล้า~~~~~~~ หญิงสาวรู้สึกเหมือนหัวใจจะหลุดออกมานอกอก เรี่ยวแรงเหลวเป๋ว ลมหายใจร้อนๆที่ข้างใบหูทำให้เธอรู้สึกเหมือนอยากจะตายเสียให้ได้

                "ว่าไง อยากให้ลองอีกซักทีมั้ย" เสียงของคนข้างตัวดังขึ้นอีกครั้ง

                ประทานพรรีบส่ายหน้า รีบทำตนเป็นตัวประกันที่ดี

                "ดี" หญิงสาวไม่รู้ว่าอีกฝ่ายก็กลอกตา แอบถอนใจเช่นกัน

                แขนที่รัดคอไว้คลายลง หากยังคงไว้ซึ่งตำแหน่งปลอดภัย ชายหนุ่มรอดูเชิงสักครู่ และเมื่อเห็นว่าเธอไม่มีท่าขัดขืน(หันมาพุ่งทำร้ายเขาอีก)ก็พูดขึ้นมาว่า

                "เราควรจะเคลียร์กันให้เข้าใจซักทีนะ"

                คราวนี้เธอพยักหน้าหงึก "เอางั้นก็ได้ คือ งี้แล้วกันนะ แกปล่อยฉัน ฉันไม่ฆ่าแก แกเลิกยุ่งกะฉัน เราต่างคนต่างไป แยกกันเดินออกนอกประตูแล้วก็..."

                "ประทานพร"

                น้ำเสียงแฝงความเบื่อหน่ายของอีกฝ่ายทำให้เธอกลืนน้ำลายเอื้อก

                "อะไร..."

                "ใจคอจะให้ฉันต้องลงมือจีบแกใช่มั้ย"

                อ๊ากกกกกกกกกกกกกกกกกก

                ใครสั่งใครสอนให้มันพูดแบบเน้~~~~ ใคร้~~~ บทจะบ้ามันก็บ้า บทจะเอาจริงมันยิ่งกว่าพวกทุบหม้อข้าวทิ้งก่อนยึดกรุงคืน แล้วนี่จะแกตอบยังไงวะประทานพร จะตอบมันยังง้ายยยยยยยยยย

                "ว่าไง" เขาถามย้ำอีกครั้ง

                "ว่าไงอะไรเล่า"หญิงสาวแทบทจำเสียงตัวเองไม่ได้

                ประทานพรรู้สึกได้ถึงความร้อนผ่าวที่ข้างใบหูอีกครั้ง "ตกลงฉันต้องจีบแกมั้ย"

              !@##@#$@$@!@!!!!!!!

                 ได้เวลายกธงขาวแล้วประทานพรเอ๊ย

                 ...

                 ..........

                "เข้าใจแ้ล้ว เข้าใจแล้ว เขินก็เขินโว้ย!!!! ยอมรับก็ได้ เวรเอ๊ย!!!"

                วาโยอยากหัวเราะเป็นกำลัง หากห้ามไว้ ยังไงต้องเอาให้เคลียร์ทุกอย่างก่อน

                "แล้วอีกเรื่องล่ะ"

                "เรื่องอะไร"

                "ประทานพร..." วาโยเริ่มต้นขู่อีกครั้ง

                หญิงสาวแทบจะกรีดร้อง 

             "ไอ้เรื่องนั้นแกก็รู้อยู่แล้วไม่ใช่รึไงเล่า!!!"

                "ก็พูดหน่อยไม่ได้รึไง"

                "วาโย หิรัญพฤกษ์ชัยมาตย์!!! มันจะมากไปแล้วนะ"

                 วาโยหัวเราะดังลั่น

                 ประทานพรถึงบางอ้อเลยทีนี้...ดูมัน ดูมัน!! นี่จงใจใช่มั้ย แกล้งใช่มั้ย มีหน้าหัวเราะอีก ไอ้หอกเอ๊ย จำไว้เลยเหอะ ไม่มาเป็นเธอมั่งก็ให้มันรู้ไป

                 หญิงสาวคำรามลอดไรฟัน เริ่มขยับตัวขยุกขยิกอีกรอบหนึ่ง "เออ หัวเราะให้พอ สาแก่ใจเมื่อไหร่ ก็ปล่อยคอฉันซักที"

                  วาโยยังหัวเราะกึกกักในลำคอไม่เลิก หากชายหนุ่มก็ยอมทำตามที่เธอบอกส่วนหนึ่ง นั่นคือหมายความว่ายอมเปลี่ยนจากใช้แขนล็อคคอ มาเป็นคว้าข้อมือเธอมากักไว้แทน ซึ่งประทานพรพยายามสลัดอย่างไรก็ยังคีบแน่นเ็ป็นคมหนีบ

                  "ยังมีอะไรอีกเล่า" เธอโวยวาย

                  "อีกนิดนึง เหลือเรื่องสำคัญอีกอย่าง"

                   ประทานพรเริ่มถอยกราด ขยาดแขยง หากชายหนุ่มกลับดึงมือเธอเข้ามา แล้วโน้มหน้าเข้าไปใกล้มากขึ้น

                   "น่าน่า ไม่ต้องคิดมาก"

                    "ขอโทษเหอะว่ะ แต่ฉันว่าแกไม่น่าไว้ใจ"

                    "ฉันแค่จะบอกความรู้รอบตัวอะไรอีกอย่างเท่านั้นแหละ"

                    คิ้วได้รูปขมวดเข้า "ความรู้อะไรของแกอีก"

                     วาโยเริ่มยิ้มอย่างเมื่อหลายนาทีก่อนอีกครั้ง

                     "คือการทดลองน่ะ...เพื่อให้แม่นยำ"

                      "..."

                      "บางที"

                       "มัน"

                       "ก็ต้อง"

                       "ทำซ้ำ"

                         ...

                         .............

                         ...............................  

                         ...................................................

++++++++++++++++++

หมดก๊อกแล้วค่ะ(ยางอายไหลออกไปหมดแล้วกร๊ากกก)

- การนี้ ถวายแด่หนูปุ๊น เพื่อเป็นขวัญและกำลังใจในการสอบ ไว้ถ้าสอบติดเจ๊จะมีสมนาคุณให้อีก เพราะงั้นสู้เขา! สอบเสร็จเร็วๆจะได้มาทำไรให้เจ๊อ่านมั่ง -_,-

- ส่วนที่เลี่ยงๆไม่บรรยาย ไปจิ้นๆกันเอาตามสะดวกนะก๊ะ คือ เหม่ เขาเขิลลล์น่ะ (แน่ใจ - -) เกรงใจเด็กๆด้วย

- รู้สึกในที่สุดก็เขียนเลิฟซีนเป็นเลิฟซีน(เหรอออ) ถึงแม้มุขจะถ่อยไป(ไม่หน่อย)ก็ตาม

- ว่าแต่ตอนนี้ ใช้คำว่า อ๊าก บ่อยจริง

- รู้สึกมั้ยว่ามันเกรียนๆยังไงพิกล กร๊ากกก

  รูป ตามเควส

จะวาด ชอตนั้น เลย ก็เกรงใจ

เอาเป็น เฉียดๆ ใกล้ๆ แทนแล้วกันนะ เค้เค้