Boom's Di@ry

อัพขัดตาทัพถั่วก่อน มาเป็น TYL โยหยินกันบ้าง  จริงๆเรื่องนี้ตอนแรกจะเขียนเป็นฟิค แต่มีวี่แวว่ามันจะยาวเกินและไม่จบ จึงแปลงมาเป็น บันทึก One Shot กึ่งๆฟิค

ไม่เีกี่ยวข้องกับ Side story อื่นๆนะคะ คล้ายๆเป็น Short fic อีกเรื่องนึงไปเลย เป็นภาคอนาคต อายุราวๆ 25 เนื้อเรื่องส่วนของโยหยินภาคนักเรียนจะเป็นอีกแบบ

เอนทรีนี้มีภาพประกอบนะ แต่น้อยหน่อย จะอยู่ด้านล่างๆจ้า

 

 

ตัวหนังสือสีดำ : วายุ

สีแดง : หยิน

สีน้ำเงิน : โย

เชิญทัศนา

วันที่น่าจดจำอีกวันหนึ่งของวายุ

 

Credit โครงการ : http://cubicschool.exteen.com

แขกรับเชิญ : ยุ โย หยิน เพยีย(น้องสาวของยุกะโย)

 

 

บันทึกของวายุ

XX : XX : XX

 

 

โยบอกว่ามันเห็นภาพหลอน

 มันคิดว่ามันกำลังจะเป็นบ้า

เขาไม่ได้โต้แย้งหรือตอกย้ำ

แต่จริงๆก็อยากบอกว่ามันน่ะบ้ามาตั้งนานแล้ว

 

นานมาก

 

มันไม่ยอมเล่าว่าภาพหลอนที่เห็นคืออะไร(และหมายความว่าไง)

แต่เขาก็เดาได้

เดาสาเหตุของมันได้ด้วย

มันเริ่มตั้งแต่เมื่ออาทิตย์ก่อน

หยินเล่าให้มันฟังถึงผู้ชายในฝัน คนที่สุดยอดจะแทคแคร์

คนที่พฤติกรรมตรงข้ามกับโยแทบจะุทุกอย่าง

 

มันบอกด้วยซ้ำว่าคิดจะแต่งงานกับเขาคนนั้น

วาโยหัวเราะใส่หน้า แถมยังบอกอีกว่าไม่มีวัน

มันบ้าที่ทำแบบนั้น ถึงเขาจะรู้ว่ามันพูดถูก

แต่เหตุผลนี่เป็นคนละอย่างกับพวกมันคิดแน่ๆ

 

และที่สำคัญ เป็นเพราะเขารู้ว่า"ใครคนนั้น"ของหยินคือใคร

 

ซึ่งโยไม่รู้ มันทำเป็นถือดีไม่สนใจ เขาก็เลยไม่บอกมัน

 

แล้วช่วงนี้ มันเริ่มคิดว่าหยินอาจจะพูดจริงขึ้นมา

เลยเริ่มบ้า(กว่าเดิม)

หงุดหงิดใส่ใครต่อใคร เขาไปทั่ว

 

จนวันนี้หยินทนไม่ได้ มาพูดกับเขา

 

 

 

"ทำไมอีกล่ะ"

"มันกลายเป็นหมาไปแล้วอะดิ เจอหน้าก็เห่าใส่ ดุชิบผง"

"เธอไปทำอะไรมันรึเปล่าล่ะ"

"ทำที่ไหนกัน"

 

 

...ก็จริง น่าจะเรียกว่ามันทำตัวเองมากกว่า

 

 

 

"แกรู้มั้ยว่ามันเป็นอะไร"

"พอจะรู้"

"รู้ว่า"

"มันเห็นภาพหลอน"

 "หลอนเห้อะไรของแม่งวะ"

 

 พูดไม่เพราะเลยแม่คุณ แต่เขาชินแล้ว เลยไม่ถือสา

และก่อนที่เขาจะตอบว่าเห้อะไรของโยมัน

เจ้าตัวก็โผล่ขึ้นมาพอดีเลยปล่อยให้พวกมันเคลียร์กันเองดีกว่า

 

 

 

 

หยินสวนมันกลับทันควัน

"ถึงไม่ใช่เรื่อง แต่ชั้นโดนลูกหลงว่ะ"

โยยักไหล่ไม่ใส่ใจ

 "ช่างฉันเหอะน่า"

"จะช่างได้ไง"

 

โยจ้องหน้าหยินแล้วก็กุมขมับ

 

 

 

"โย มีปัญหาอะไรก็บอกสิวะ ช่วยได้จะได้ช่วย ไอ้หอกนิ"

"แกช่วยไม่ได้หรอก"

"ยังไม่บอกจะรู้ได้ไงเล่า"

 

มันก็บอกให้เข้าใจยากอยู่อะนะ...แต่แกทำตัวเองว่ะโย

 

"ก็บอกว่าช่วยไม่ได้ไง"

หยินยังคงพยายาม "เฮ้ย โย ฉันรู้ว่าบางเรื่องมันพูดยากเว้ย แต่ถ้าได้ลองพูดอาจจะดีขึ้นก็ได้ แกซะอย่างไม่เป็นไรอยู่..."

 

 

 

 

"แกคิดว่าแกรู้จักชั้นดีทุกอย่างแล้วเรอะ"

 

 

 ...ไอ้บ้าเอ๊ย พูดแรงเกินไปแล้ว...

 

ตัวมันคงรู้เช่นกัน เพราะสีหน้าตอนนี้มันเสียใจอย่างเห็นได้ชัด

"หยิน..."

หยินยกมือขึ้นเป็นสัญญาณให้มันหยุด จ้องเขม็ง

"คิดเหรอว่าพูดจาน้ำเน่าอย่างนั้นแล้วฉันจะถอย"

 

โอ้โฮแฮะ...

 

 "ความคิดแกใครจะไปตรัสรู้ แต่สันดานน่ะรู้แน่ ถึงได้ทนปากเน่าๆยังงี้ได้"

 

 

"แกว่าฉันปากเน่าเรอะ"

"ปากเน่า ปากหมา ปากไม่มีหูรูด ปากทุเรศทุรังอะไรแกมีครบหมดล่ะยินดีด้วย"

"ยัยเห็ด..."

"หยุด สต๊อป อย่าทำมานอกเรื่อง จะด่าก็บอกมาก่อนว่าแกจั๊ดง่าวเรื่องอะไร" พอมันอ้าปากจะค้าน หยินก็ชี้หน้า "แล้วไม่ต้องมาแพล่มอะไรน้ำเน่าอีก อย่างแกน่ะเป็นพระเอกไม่ได้หรอก"

 

คราวนี้ถึงตาโยโกรธบ้าง

"อ๋อ ใช่ซี่ แกมีพระเอกของแกอยู่แล้วนี่ ไอ้มิสเตอร์เลิศเลออะไรนั่น ส่วนฉันมันก็แค่พวกปากหมา งี่เง่า ไร้เหตุผล ไม่มีอะไรดีเลยซักอย่าง"

หยินอ้าปากค้าง

"วาโย หิรัญพฤกษ์ชัยมาตตตตตย์ แกอาจจะไม่รู้ตัวนะ แต่แกพูดเหมือนกำลังหึงเลยว่ะ"

 

ก็เข้าเป้าตรงประเด็นเลยล่ะหยินเอ๊ย...

 

ไอ้โยสติแตกไปแล้ว

"จะไปรู้แกเรอะ จะเอายังไงกับชั้นกันล่ะ อ๋อ ใช่ อยากรู้ใช่มั้ยว่าฉันเป็นอะไร ตอบให้ก็ได้ ไม่รู้โว้ย"

หยินหน้าเบ้ "...แกอาการหนักนะเนี่ย"

"ก็เพราะใครล่ะ"

"ก็ใครล่ะ"

"แกไง"

"ไหนตอนแรกบอกไม่ใช่เรื่องของชั้น"

"ไม่ใช่เรื่องของแก แต่เป็นเพราะแก"

 

 

เอ้า บ้านจะแตกแล้ว ยังไม่รู้เรื่องกันซักที

 

เขากระแอม "โย ทำไมแกไม่บอกหยินไปล่ะว่า แกเห็นภาพหลอนยังไง"

"มันจะได้หาว่าฉันบ้าน่ะสิ" มันสวน

"เออ แกมันบ้า ไหนๆก็บ้าแล้วก็บอกฉันมาซักที"

โยกลอกตา "แกต้องรับไม่ได้แน่ๆ ฉันยังรับตัวเองไม่ได้เลย"

"โลกจะแตกก็ให้มันรู้ไป บอกมา"

 

มันทำหน้าเหมือนถึงวินาทีสุดท้ายแล้วของชีวิต

 

"แกมันยัยเห็ด"

"วาโยยยยย"

"แกไร้ความเป็นกุลสตรี หาความเรียบร้อยไม่มี"

หยินยกมือประท้วง "เฮ้ ได้ข่าวว่าฉันไม่ได้ขอให้แก ด่า ฉันนะ ไอ้..."

มันฉวยไหล่ของเธอเอาไว้ "ฟังอย่างเดียวไม่ต้องพูด ถ้าอยากรู้ก็หุบปาก"

เห็นสีหน้ามันตอนนี้แล้วหยินก็หุบปากฉับ

"ดี ถึงไหนนะ ฉันบอกรึยังว่า แกมันไม่เหมือนผู้หญิง"

"แกบอกแค่ว่าฉันหาความเรียบร้อยไม่ได้"

"ถูก...แกยังทำกับข้าวไม่ได้เลยซักอย่าง"

"ฉันต้มมาม่าได้นะ..."

มันทำสีหน้าเหยียดหยาม"แกมันน่าจะไปเกิดเป็นผู้ชายมากกว่า"

"แล้วมันเกี่ยวอะไรกับประเด็นที่คุยกันวะเนี่ย"

"เกี่ยวซี่ เกี่ยวมาก อย่างที่บอกทั้งหมดมานี่ มันจะเรียกว่าผู้หญิงได้มั้ย ฉันแทบนับนิ้วได้เลยว่นอกจากกระโปรงนักเรียนนักศึกษาแล้วแกใส่กระโปรงอีกกี่ครั้ง แล้วฉันยัง...โว้ย ภาพหลอนนั่น ให้ตาย กูจะบ้า"

"แกเห็นภาพหลอนว่า"

 

 

 

 

  "ก็เห็นว่าแกมัน..."

 

 

 

 

 

 

 

 

"แกว่าไงนะ..."

 

 

"น่ารัก ชัดรึยัง"

 

 

 

...

 

 

 

...

 

 

 

 

 

 

+++++++++++

 

 

2B continue

 

 

ตัดตอนอย่างชั่วร้าย

อีรุงตุงนัง สุดท้ายแล้วมันจะเคลียร์ักันอีท่าไหน

"คนคนนั้น" คือใคร

โปรดติดตามตอนต่อไป

 

(วิ่งหลบมะเขือเทศ โทษฐานเอาความเสี่ยวมาปล่อย)

 

 

แถม ต่อจากนั้นอีกนิดหน่อย